ทันทีที่คำของไป๋เย่จบลง ทุกคนก็ตกอยู่ในความเงียบ
"งั้นตอนนี้เราต้องทำยังไงต่อ?" หัวใจแดง 9 แบมืออย่างช่วยไม่ได้ "ตั้งใจจะมาจัดงานศพให้รั่วเฉินจวิน ผลปรากฏว่ารั่วเฉินจวินมีชีวิตอยู่แถมสบายดี…จะบังคับให้เขาตายก็ไม่ได้ อีกฝ่ายอู๋จีจวินก็ถูกรั่วเฉินจวินเก็บตัวไปแล้ว เรามาเปล่า ๆ เลยหรือเนี่ย?"
"……"
กระทั่งไป๋เย่เอง ณ ตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร… สองครั้งก่อนที่พวกเขาไปจัดงานศพตามแดนต่าง ๆ ลุล่วงไปอย่างราบรื่น เก็บศพรั่วซุ่ยจวินกับเจ้าแห่งแสงออโรร่าเสร็จก็เดินทางกลับได้เลย แต่ไม่คิดว่าสงครามในแดนโลกมนุษย์จะยืดเยื้อขนาดนี้ ผลคือเก้าจวินยังไม่มีใครตายเลยสักคน
ขณะที่ทุกคนยังงงงวยอยู่นั้น แสงจันทร์เล็มลงมาจากช่องว่างระหว่างเมฆ ตกลงมาหน้าทุกคน แล้วค่อย ๆ ทอตัวเป็นตัวอักษรเรียงกันเป็นแถว…
"นี่มัน…" ทุกคนเห็นแสงจันทร์ที่ปรากฏตัวขึ้นลับหลัง ต่างอึ้งกันทั้งหมด
ไป๋เย่ค่อย ๆ ดึงหมวกแก๊ปลงเบา ๆ แล้วพูดอย่างช่วยไม่ได้ว่า
"ดูท่าคราวนี้คงไม่ต้องกลับมือเปล่าแล้วล่ะ"
……
ติ๊ก—
เม็ดฝนหยดหนึ่งร่วงจากขอบคานไม้ที่แตกหักกลางซากปรักหักพัง ร่วงลงแอ่งน้ำจนเกิดระลอกคลื่นซ้อนกันเป็นวง
เหล่าผู้ลี้ภัยไม่กี่คนเดินตัวลอยผ่านถนนกลางซากปรักหักพัง สายตามองไปรอบตัวอย่างตกตะลึง ราวกับกำลังพยายามค้นหาร่องรอยคุ้นเคยจากกองซากที่ไร้ที่สิ้นสุดนี้… แต่นอกจากเศษป้ายร้านค้าที่กระจัดกระจายอยู่ตามพื้นเป็นบางครั้ง ก็ไม่เหลือเค้าเดิมแม้แต่ครึ่งเดียว