ฝนประปรายตกไม่หยุด
ในหมอกน้ำครึ้มที่ขอบฝั่งหลิ่ว ร่างหลายคนในชุดสูทสีดำกำลังก้าวเดินอย่างเชื่องช้า
พวกเขาเดินมาจากนครหลักที่กลายเป็นซากปรักหักพัง ผ่านสายฝนและโคลนตม แต่บนร่างกลับไม่มีฝุ่นผงติดอยู่เลยแม้แต่น้อย เหมือนผู้เดินทางที่พ้นไปจากโลกมนุษย์ ที่ก้าวเดินไปในหน้ามนุษย์โลกด้วยท่วงท่าที่สุดแสนเศร้าสำรวม
ในสายตาของพวกเขา ต้นหลิวที่แห้งตายค่อย ๆ ปรากฏรูปร่างขึ้นจากหมอกน้ำ… และปรากฏขึ้นพร้อมกันนั้น ยังมีร่างสองร่างที่กอดกันอยู่
ไป๋เย่ที่เดินนำหน้าสุดยกมือขึ้นทันที เป็นสัญญาณให้ทุกคนหยุด
ครั้งนี้ต่างจากตอนอยู่ในพิภพแสงออโรร่า พวกเขาไม่ได้เปิดร่มกันล่วงหน้า แต่ยืนอยู่ตรงนั้นอย่างนั้น ปล่อยให้สายฝนเย็นเยียบเปียกปนปลายผม… กระนั้นพวกเขาก็ไม่ก้าวเข้าไปรบกวน ไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไร เหมือนภูเขาเงียบสงบที่ยืนตระหง่านกลางสายฝนนับลูกแล้วนับลูก
หนึ่งนาที
ห้านาที
สิบนาที…
ไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหน ร่างใต้ต้นหลิวถึงจะเช็ดน้ำตาที่หางตาออก แล้วลุกขึ้นจากพื้นอย่างเชื่องช้า
ซูจือเวยเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำหมุนวน แรงกดดันระดับเก้าจวินรวมตัวอยู่ในแววตาพุ่งทะลุม่านฝน ครอบคลุมลงบนภูเขาสีดำเงียบงันทั้งหลายนั้น!
"พวกเจ้า… มาทำอะไร?" เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากปากเธอ
"ขออภัยที่มารบกวน ท่านราชันแห่งโลกมนุษย์" ไป๋เย่เอ่ยขึ้นอย่างสงบ "พวกเราเป็นทีมงานจัดงานศพมืออาชีพ คราวนี้เดินทางมาเพื่อจัดงานศพให้ท่านยอดอัจฉริยะแห่งวิถีเทพชิง ท่านประมุขแห่งภาพวาดฟูเซิง"