“นายฆ่าเขา ก็แค่เพื่อลดจำนวนคู่แข่งในโควต้างั้นเหรอ??”
“แน่นอนว่าไม่ใช่… เราฆ่ามัน เพราะมันมีเหตุอันควรแก่ความตาย”
“ทายาทน้อยของพวกเราโตมาในแดนเสวี่ยนอวี่มาแต่เด็ก ไม่เคยออกเดินทางไกล ยิ่งไม่เคยทำศัตรูกับใคร จะมีเหตุอันควรแก่ความตายได้ยังไง?”
“ก็เพราะพี่ชายมันคือ[เทียนไหวย]!” น้ำเสียงของนักฆ่ายิ่งเย็นเยียบยิ่งกว่าเดิม “พวกที่ยอมเป็นหมาสองขาให้โจรขโมยนั่น… ล้วนมีเหตุอันควรแก่ความตาย น้องชายมันก็ไม่ต่างกัน”
ประโยคนี้ทำให้คนดำชุดดำทั้งหมดสะดุดไปชั่วครู่ แต่แล้วก็โกรธคึกโค่
“ภัยไม่ถึงครอบครัว! นายมีเรื่องกับ[เทียนไหวย] แล้วทำไมต้องฆ่าศิษย์น้องประมุขของพวกเรา??”
“ภัยไม่ถึงครอบครัว?”
นักฆ่าหัวเราะเยาะหนึ่งครั้ง “คำพูดนี้ นายควรไปพูดกับโจรขโมยน่ารำคาญนั่นต่างหาก… ลองดูซิว่าเขาจะเชื่อไหม?”
ซ่า ๆ ๆ —
เสียงดังเบา ๆ ดังมาจากด้านข้าง
นักฆ่าตัวแข็งค้าง เหมือนสัมผัสได้ถึงบางอย่าง ขมวดคิ้วมองไปยังซากโต๊ะกลมที่แตกกระจายเละเทะ…
ร่างหนุ่มที่คอถูกดาบยาวเสียบทะลุ สะดุ้งเฮือกพ้นออกมาจากแอ่งเลือดแล้วลุกขึ้นยืน ดวงตาที่เปี่ยมความโกรธจ้องล็อกไปที่นักฆ่าผู้ถูกล้อมรอบไว้
เขาเอ่ยด้วยเสียงแหบแห้ง ทีละคำ:
“พี่ฉัน… ไม่ใช่คนทรยศ!!”
คิ้วของนักฆ่าขมวดมุ่ยทันที!
“ระวัง!” โพดำ 9 เหมือนสัมผัสได้ถึงบางอย่าง สองมือกระชากแขนของเฉินหลิงกับเจี่ยนฉางเซิงอย่างรวดเร็ว พุ่งชนกระจกหน้าต่างข้าง ๆ ราวกับสายฟ้า!
บึ้ม——!!!
ในเวลาเดียวกัน พลังสั่นสะเทือนสยองขวัญระเบิดออกจากภายในกายศิษย์น้องประมุข กวาดล้างไปทั่วทั้งถนนในพริบตา!