ซุนปู้เหมียนส่งเสียงฮัมเพลงเบา ๆ เดินอย่างสบายใจอยู่ใต้ท้องฟ้าสีคราม
เขาถือหัวสิงโตตื่นไว้ที่แขนซ้าย มือขวาถือใบสมัครสอบ บวกกับชุดจีนโบราณสีดำแดงสไตล์ย้อนยุค และแว่นตากันแดดทรงกลมเล็ก ๆ ทำให้คนบนถนนต้องเดินมองกลับมามากมาย แต่เขาก็ดูเหมือนจะชินกับเรื่องนี้เสียแล้ว สายตามองดูช่องสุดท้ายบนใบสมัคร ราวกับกำลังลังเลอะไรสักอย่าง
"พี่คะ ของใหญ่ต้าซีจีนี่ ซื้อที่ไหนเหรอ"
เด็กหญิงที่ยังจูงมือแม่ตัวเองอยู่ พอเห็นหัวสิงโตตื่นสีสันฉูดฉาดนั้น ดวงตาก็เต็มไปด้วยความอยากรู้
"ต้าซีจี?" ซุนปู้เหมียนงงไปครู่หนึ่ง จึงรู้ตัวว่าเด็กหญิงหมายถึงหัวสิงโตในมือ "อันนี้เหรอ... อันนี้พี่ทำขึ้นเองน่ะ ไปหาซื้อที่อื่นไม่ได้นะ~"
เด็กหญิงได้ยินดังนั้น หมอกบาง ๆ ก็เริ่มลอยกรุ่นขึ้นที่หัวตา เธอมองหัวสิงโตนั้นด้วยแววตาอ้อนวอน ใบหน้าเขียนเต็มไปด้วยความเสียดาย
เห็นดังนั้น มุมปากของซุนปู้เหมียนก็ยกยิ้ม ปลายนิ้วถูกับอากาศเบา ๆ หนึ่งจังหวะ ลูกชิ้นแป้งน้ำตาลหอมฟุ้งก็ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า แล้วยื่นให้เด็กหญิง "แต่อันนี้ให้เป็นของขวัญได้นะ"
การเล่นกลเสกถังหูลู่ออกจากอากาศนั้น ดึงดูดความสนใจของเด็กหญิงไปทั้งหมด เธอลืมความเสียใจเรื่องซื้อหัวสิงโตไม่ได้ไปชั่วขณะ ตกตะลึงรับถังหูลู่มาไว้ในมือ แล้วค่อย ๆ กัดมันเบา ๆ หนึ่งคำ
หวานเลย
"ขอบคุณค่าพี่!"
"ไม่เป็นไร~" ซุนปู้เหมียนโบกมืออย่างยิ้มแฉ่ง แล้วเดินต่อไปข้างหน้า
แต่ยังไม่ทันที่เขาก้าวออกไปได้กี่ก้าว เสียงแหลมคมของสิ่งใดบางอย่างฝ่าอากาศก็พุ่งเข้ามาที่ข้างหู!