ยิ่งเมืองใหญ่เพียงใด ยิ่งมองไม่เห็นแสงดาวเพียงนั้น
แสงไฟนีออนกลืนแสงจันทร์ ควันไฟเสียหนักปิดบังดวงดาวระยิบ... ในเมืองที่ไม่มีใครเงยหน้ามองหาดาวอีกต่อไป มีเพียงดวงตาคู่หนึ่งเท่านั้นที่บรรจุทะเลดาวไว้เต็มบริบูรณ์
โครม—!
เสียงระเบิดอึกทึกดังมาจากนอกห้องวีไอพี
ต่อจากนั้นคือเสียงอุทานตื่นตระหนกที่ระส่ำระสาย... เสียงฝีเท้านับสิบนับร้อยเหยียบย่ำกันอยู่ในทางเดิน วิ่งตรงมายังทิศทางนี้!
ภายในห้องวีไอพี
สีหน้าของลู่สวนไม่แปรปรวนแม้เล็กน้อย ราวกับไม่ได้ยินความวุ่นวายนั้นเลย ยังคงยืนนิ่งอยู่หน้าหน้าต่าง แลหงดวงดาว
แสงดาวไหลผ่านในดวงตาของเขา วัตถุท้องฟ้านับไม่ถ้วนในรูม่านตาของเขาราวกับลุกขึ้นมีชีวิต กะพริบระยิบระยับไม่หยุดหย่อน ดั่งกำลังตอบรับสายตาของเขา!
ลู่สวนสูดลมหายใจลึก ยกสองมือขึ้นช้า ๆ เหมือนกำลังโอบกอดสิ่งใดสักอย่าง...
เสียงพึมพำดังขึ้น
"...มารับฉัน"
ท่ามกลางแสงดาว ดาราจักรหนึ่งแห่งหมุนเวียนอยู่อย่างเงียบสงบ ในความมืดมิดราวกับมีพลังบางอย่างข้ามผ่านกาลเวลาและอวกาศ ดุจหัตถ์ไร้รูปลำตัวหนึ่งค่อย ๆ จับชายเสื้อของลู่สวนไว้
และแล้ว ร่างของลู่สวนก็เริ่มละลาย
ร่างกายของเขาจำแลงเป็นแสงดาวระยับ หลอมละลายไปในอากาศ เศษแสงดาวที่กระจายจากร่างเขาราวกับดาวฤกษ์ที่ถูกย่อส่วนจนเล็กจิ๋ว ผสมกลมกลืนกับดาราจักรนั้นในจักรวาล
จากนั้นราวกับถูกดูดดึงด้วยพลังไร้รูป ละเลยกำแพงและหน้าต่างที่ขวางกั้น ถูกลากดึงขึ้นไปสู่ห้วงฟ้ายามราตรี