“ฝั่งปูซี? เขาไปอยู่ที่นั่นได้ยังไง? เมื่อสิบนาทีก่อนไม่ใช่ยังอยู่แถวปูตงเหรอ?”
“……”
“เขาไม่มีเงินสดติดตัว การ์ดทำธุรกรรมก็ถูกเราคุมไว้หมดแล้ว กล้องวงจรปิดตามยานพาหนะสาธารณะหลัก ๆ ก็ไม่พบร่องรอยเขาเลย……เขาย้ายจากปูตงไปปูซียังไงได้ภายในเวลาแค่นี้?”
“……”
“โอเค รับทราบ……บอกให้จับตาให้แน่น ฉันจะไปเอง”
วางสายจบ ร่างคนหนึ่งก็เดินมุ่งหน้าไปยังตึกสูงด้านหลัง พร้อมกันนั้นก็กดโทรออกไปยังอีกหมายเลขหนึ่ง
เขาเดินผ่านล็อบบี้ตึกสำนักงาน เข้าลิฟต์ตรง ๆ เมื่อการ์ดชิ้นหนึ่งแตะเข้ากับเครื่อง ลิฟต์ก็พาขึ้นสู่ชั้นบนสุดทันที……ไฟชี้ชั้นสีแดงกระพริบเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ เมืองที่เต็มไปด้วยแสงนีออนกำลังตกลงมาใต้เท้าเขาผ่านกระจกโค้งใส
หลังจากนั้นไม่กี่สิบวินาที ประตูลิฟต์เปิดออก ทางลานจอดเฮลิคอปเตอร์ขนาดใหญ่บนดาดฟ้าก็ปรากฏขึ้นต่อหน้า
หืมมมม——
เสียงใบพัดบดข่มขู่ดังมาแต่ไกล เฮลิคอปเตอร์สีดำลำหนึ่งแล่นตัดค่ำคืนเข้ามาใกล้ เขาก้าวเดินฝ่าสายลมยามราตรีที่หวีดหวือ ชายเสื้อปลิวไสว
เฮลิคอปเตอร์ค้างลอยอยู่เหนือใจกลางอาคารชั่วขณะ เขาดึงประตูเครื่องบินเปิดออกแล้วลงไปในนั้น
“ผู้อำนวยการครับ สถานการณ์เป็นอย่างไร?” ร่างหนึ่งส่งหูฟังให้พร้อมถามท่ามกลางเสียงลม
“ลู่สวนน่าจะได้ครอบครองความสามารถชนิดหนึ่งที่เคลื่อนย้ายตัวเองได้อย่างรวดเร็ว มันเด้งไปมาระหว่างปูตงกับปูซีตลอด” ผู้อำนวยการเอ่ยเสียงหนัก “พวกนายทำงานกันยังไง? ปล่อยให้เขาหนีออกมาเองได้ยังไง!”