ช่วงเวลานี้เฉินหลิงในที่สุดก็รู้แล้วว่าทำไมแปดดอกจิกถึงบอกว่าตัวละครตัวนั้นจะไม่ขยับไปไหน
มันคือศพหนึ่งเป็น
จากการแต่งกายดูเหมือนทหารที่สวมชุดเกราะ มือกำดาบสั้นที่ขาดคาอยู่ ร่างกายมหึมาราวภูเขาสูงตระหง่าน… ศพนี้คุกเข่าล้มตายอยู่กลางความมืด แม้รูปหน้าและเครื่องแต่งกายจะเป็นนามธรรมอย่างมาก แต่ก็ทำให้รู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาล
และที่ขอบของดาบสั้นกับศพนั้น คือดอกไม้เล็ก ๆ ที่กำลังบานสะพรั่ง มันลอยนิ่งอยู่ตรงนั้น โยนไหวไร้ลม
"ก็มันนั่นแหละ"
แม้จะยังห่างอีกพอสมควร แต่แปดดอกจิกดูเหมือนจะได้รับอิทธิพลจากทหารแล้ว เส้นเลือดดันโป่งขึ้นมาทีละเส้นที่ขมับ สีหน้าค่อย ๆ บิดเบี้ยว
เฉินหลิงไม่รู้สึกอะไรนัก แบกแปดดอกจิกเอาไว้แล้วก้าวเข้าไปในรัศมีของศพทหาร ทีละก้าว ๆ ลึกขึ้นไปเรื่อย ๆ … เขาหันกลับไปมอง เห็นตัวละครที่ไล่ตามมาชะลอความเร็วลงเล็กน้อย ราวกับยังระแวงการมีอยู่ของทหารอยู่บ้าง แต่ก็แค่ชะลอความเร็วลงเท่านั้น ไม่ได้หยุดการไล่ฆ่าลง
"ที่นี่ยังไม่พอสินะ…" ดวงตาของเฉินหลิงเบิกแคบลงเล็กน้อย
เฉินหลิงเดินลึกเข้าไปต่อ พอก้าวไปได้อีกหลายก้าว เสียงครางแหบแห้งเจ็บปวดก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
เขาหันกลับไปมอง เห็นดวงตาของแปดดอกจิกแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือด สองมือเกาะกุมบ่าเฉินหลิงไว้แน่น ออกแรงบีบไม่หยุดราวคีมเหล็ก
เฉินหลิงรู้ว่าแปดดอกจิกไม่ได้ตั้งใจ เขาแค่ถูกอารมณ์ของทหารชักนำไป โชคดีที่แปดดอกจิกเป็นแค่ผู้ตามวิถีเทพชั้นต้น พลังของตัวเองไม่แข็งแรงนัก ด้วยร่างกายระดับเฉินหลิง แรงระดับนี้ไม่ใช่ปัญหาอะไร