ผนังด้านที่สี่ คือเส้นแบ่งระหว่าง "เวที" กับ "ผู้ชม" การแสดงบนเวทีไม่อาจส่งผลกระทบถึงผู้ชม และผู้ชมก็แทรกแซงการแสดงไม่ได้... ตราบใดที่ "ผนังด้านที่สี่" ยังคงอยู่ เรื่องราวก็ยังคงเป็นเพียงเรื่องราว
และภาพวาดที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าเฉินหลิงในตอนนี้ ก็เป็นเพียง "เรื่องราว" หนึ่งเท่านั้น
เครื่องบินทิ้งระเบิดหวีดวนเหนือศีรษะ ชาวบ้านไร้เดียงสาร้องไห้ครวญท่ามกลางทะเลเพลิง เฉินหลิงเหลือบมองด้วยตาตัวเองขณะศพที่ยังมีชีวิตเมื่อครู่ร่วงลงมาตรงหน้าทีละศพ แต่ดวงตาสีเลือดนั้นกลับไม่มีแม้แต่ความรู้สึกสั่นไหวเลย...
ชุดแดงนั้นยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เงียบสงบดุจ "ผู้ชม" ที่หลงเข้ามาในที่แห่งนี้โดยไม่ตั้งใจ
ชั่วขณะนั้น ตัวละครจากภาพวาดทั้งหมดที่ตามมาติด ๆ กันต่างแข็งค้างอยู่กับที่ เสียงคำราม เสียงโกรธเกรี้ยว เสียงร้องไห้ทุกอย่างเงียบลงฉับพลัน
พวกมันมองจ้องชุดแดงนั้นด้วยความสยดสยอง ในความพร่าเลือน ตัวตนของชุดแดงกลับกลายเป็นเลือนรางไร้รูปธรรม... คราวหนึ่งเหมือนอยู่ในมิติเดียวกับพวกมัน คราวหนึ่งก็เหมือนไม่มีอยู่เลย เขาอยู่ระหว่าง "ความจริง" กับ "ความลวง" จนคาดเดาได้ยาก
พวกมันหยุดฝีเท้า แต่เฉินหลิงไม่ได้หยุด
เฉินหลิงยังคงก้าวเข้าใกล้ศพของทหารไปเรื่อย ๆ
เปลวเพลิงสีเลือดที่เหลืออยู่ในเบ้าตาของเฉินหลิงกระพริบไหว ไม่ต่างจาก "ดวงตาแห่งผู้ชม" นับหมื่นนับพันในมิติว่างเปล่าเบื้องหลัง ทั้งเย็นชาและหยิ่งผยองเหนือกว่า หากสิ่งเดียวที่ต่างจาก "ผู้ชม" เหล่านั้นคือ เขาสวมเสื้อผ้าสีสันสดใสหนึ่งชุด และมีใบหน้าที่คิ้วจมูกเด่นชัดหนึ่งใบ