ในโลกแห่งความว่างเปล่า ร่างในชุดแดงกำลังแบก "แปดดอกจิก" พุ่งทะยานไปอย่างรวดเร็ว!
"หัวลูกศร" ทั้งหมดหมุนวนไปมาอย่างควบคุมไม่ได้ หญิงที่ลุกเป็นไฟกำลังคำรามน่าสะพรึง ไล่ตามทั้งสองมาติด ๆ แม้เฉินหลิงจะเร่งวิชาก้าวเมฆจนถึงขีดสุด ก็ทำได้แค่เสียบกับมันเท่านั้น
ตึม—!
เสียงก้องดังขึ้นจากความว่างเปล่า ในความมืดเหนือศีรษะของเฉินหลิง รังสีแสงจาง ๆ เริ่มแผ่ออกเป็นวง
แสงเหล่านั้นรวมตัวกันเป็นเส้นสาย แผ่ออกไปทุกทิศ ค่อย ๆ ร่างเป็นลวดลายลึกลับ เหมือนภาพสะท้อนที่ส่องลงมาจากที่ไกลโพ้น ใกล้จนห่างเพียงคืบ แต่ก็ไกลเอื้อมไม่ถึง
เมื่อเห็นลวดลายเหล่านั้น เฉินหลิงกลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด
"นี่… ภาพนูนต่ำบนบานประตูนั่นนี่? ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้?"
"มันคือประตูแห่งศาลที่สอง" แปดดอกจิกซึ่งเป็นสมาชิกของศาลอยู่แล้วย่อมรู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้น "เขากำลังยืมรากฐานวิถีเทพจากภาพ《เกร์นีกา》ไปใช้ เพื่อเปิดปากทางเข้าแดนอำนาจที่ผู้นำสูงสุดทิ้งไว้ ไม่น่าแปลกที่ทั้งภาพจะปั่นป่วน…"
"บานประตูนั้น เปิดต้องใช้รากฐานวิถีช่วยด้วยเหรอ?"
"อย่ามองข้ามบานนั้นนะ เพราะมันคือสิ่งที่ผู้นำสูงสุดกับศาลรุ่นแรกของฝูเซิงฮุ่ยร่วมกันหล่อหลอมไว้ในสมัยนั้น… ถ้าไม่มีกุญแจ แม้เทพครึ่งร่างมาก็เปิดไม่ได้ง่าย ๆ" แปดดอกจิกมองลวดลายนูนต่ำที่ค่อย ๆ ปรากฏในความว่างเปล่าแล้วเอ่ยต่อ
"บานประตูนี้นับเป็นผลผลิตร่วมของศาลรุ่นแรกทั้งหลาย ไม่ใช่แค่ปราการแน่นหนาสุดขั้ว หากเปิดใช้งานแล้วยังทำให้จิตสำนึกครอบคลุมทั้งแดนโลกมนุษย์ได้อีกด้วย แต่โดยปกติมีแค่ศาลที่สองกับศาลที่สามเท่านั้นที่มีสิทธิ์ทำแบบนี้"