ใบหน้าของเจี่ยนฉางเซิงแข็งค้างขึ้นมาทันที!
เขาเงยหน้าขึ้นมองอย่างเชื่องช้า เห็นร่างๆ หนึ่งทีละคนในชุดกระสอบหยาบๆ กำลังจ้องมองเขาด้วยความประสงค์ไม่เป็นมิตร...พวกนี้ไม่ได้แต่เครื่องแบบเหมือนผู้บังคับใช้กฎหมาย ก็ไม่ใช่คลุมชุดคลุมดำลายเดียวกันอย่างสมาคมแม่มด การแต่งตัวของพวกเขาเรียบง่ายและแท้จริง ราวกับชาวพื้นเมืองที่เดินลงมาจากภูเขา
แต่สิ่งนั้นไม่ได้ทำให้ระดับพลังสูงสุดที่แผดเผาจากร่างของพวกเขาในตอนนี้ดูไม่น่ากลัวลงเลยแม้แต่นิด!
“อีกหนึ่งคือนักลอบสังหาร??”
“สัตว์นรก...เช้านี้เพิ่งฆ่าท่านสามไป ตอนนี้ยังกล้ามาอีกเหรอ?!”
“คิดว่าพวกเรานักรบเหล่าจงเป็นขนมนุ่มๆ ให้เหยียบง่ายๆ งั้นเหรอ?!!”
เจี่ยนฉางเซิงถึงกับเห็นว่าศีรษะของพวกนี้ผูกผ้าขาวไว้ทุกคน แววตาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือด...
เขากลืนน้ำลายเฮือก สายตามองผ่านช่องว่างระหว่างคนเหล่านั้นไปยังด้านหลัง ห้องประชุมหรูหราเดิมตอนนี้ถูกประดับผ้าขาวจนเต็ม ภาพถ่ายขาวดำหนึ่งใบห้อยอยู่กลางอากาศ ขณะที่ร่างหนึ่งนอนอยู่บนแท่นกลางห้อง ตัวถูกปกด้วยผ้าขาว บริเวณลำคอมีรอยแดงฉ่ำชัดเจน...
การตายแบบนี้ เจี่ยนฉางเซิงเพิ่งเห็นมาเมื่อครู่ที่โรงแรมดาวหางเอง
“ไม่ใช่...ผมไม่ใช่นักลอบสังหาร ผมถูกสิงโตตัวหนึ่งโยนทิ้งเข้ามานี่...”
หน้าผากเจี่ยนฉางเซิงเริ่มมีเหงื่อซึม เขารีบพยายามอธิบาย แต่เหล่านักรบเหล่าจงที่เพิ่งสูญเสียเพื่อนร่วมทาง และไม่มีที่ไหนระบายความโกรธ ชัดเจนว่าไม่มีทางเชื่อเขาหรอก กำปั้นทุกหมัดบีบแน่น!