สุดท้ายแล้วคือผลพวงแบบโดมิโนของบทละคร เมื่อเฉินหลิงแก้ไขคำพูดของซุนปู้เหมียนไป ย่อมก่อให้เกิดผลพวงต่อเนื่องอีกหลายต่อ อย่างเช่นหลี่เชิงเหมิน ผูเซี่ยฉาน หรือการรอดชีวิตของทายาทสำนัก…… แต่การเปลี่ยนผลพวงเหล่านั้น ต้องแลกด้วยร่างกายของเฉินหลิงเอง
ตัวอย่างเช่น เขาต้องลงมือเติมคำว่า "เกือบ" กับ "แทบจะ" ลงในบทละครอีกสองบรรทัดถัดไปด้วยตัวเอง ไม่เช่นนั้นพวกเขาก็ยังตายเพราะตอบโต้ช้าไปครึ่งจังหวะ หรือไม่ก็เนื้อเรื่องจะขัดแย้งกันจนแก้ไขไม่สำเร็จ…… โดยสรุป นี่ไม่ใช่พลังที่ย้อนกลับไปเปลี่ยนอดีตแล้วเส้นเวลาจะเลื่อนไหลปรับตัวเองอัตโนมัติ เฉินหลิงอยากเปลี่ยนอนาคตด้วยการแก้ตัวอักษรบรรทัดแรก ก็ต้องแก้ผลพวงตามมาทุกอย่างให้ครบ และรับภาระการบริโภคของมันไปด้วย
เฉินหลิงที่ควบคุมตัวเองไม่ได้ไม่ได้ไปแก้บรรทัดที่ถูเทียนถูกตัดศีรษะ ก็เพราะร่างกายเขาสุดขีดจำกัดเต็มที่แล้ว…… ยิ่งไปกว่านั้น ถูเทียนถูกคงหวางฆ่าตายด้วยวิชาสะเทือนวิญญาณ ไม่ใช่ด้วยนิ้วทลายมายา ถ้าอยากเปลี่ยนความตายของเขา ก็ต้องบิดบทละครอีกหนึ่งหรือหลายบรรทัด
"[หยุดฉาก]......ก็ไม่เลวนะ"
เฉินหลิงไม่ได้ดึงชื่อของแดนอำนาจนี้มาจากความทรงจำ และก็ไม่อยากเสียเวลาตั้งชื่อ ตั้งแต่มันถูกปลุกใช้ด้วยคำว่า "หยุดฉาก" ที่ผู้กำกับมักใช้ การตั้งชื่อชั่วคราวว่า[หยุดฉาก]ก็คงไม่เป็นไร
เฉินหลิงลุกขึ้นยืนอย่างโซซัดโซเซ แล้วก้าวเดินไปข้างหน้า
"ฉันแค่กินวิญญาณไปเล็กน้อยเท่านั้น วางใจเถอะ ฉันเป็นแค่ดวงวิญญาณ ทำร้ายนายได้อะไรไม่ได้จริงจังหรอก" ร่างเดิมเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ "เอาเป็นว่ากังวลเรื่องของฉันเถอะ นายน่าจะกังวลเรื่องเขามากกว่า......เขาต่างหาก ที่เป็นปีศาจของจริง"