บทที่ 840 พบกันอีกครั้ง
เฉินหลิงเหนี่ยวไกปืน
เพี้ยง—
กระสุนแห่งการพิพากษาพุ่งทะลุกะโหลกของคงหวางอย่างไร้เสียง ชั่วพริบตาเดียวก็ทำให้ศีรษะของมันแตกกระจายไปกว่าครึ่ง
เมื่อสูญเสียพลังวิญญาณทั้งหมด คงหวางก็ไม่มีวิชาใดให้ใช้ได้อีก ก่อนถูกยิงเพียงชั่วขณะ ในดวงตาหยินหยางคู่นั้นไม่เหลือความโกรธแม้แต่น้อย มีเพียงความเย็นเยียบที่ยากจะบรรยาย...
ราวกับมันกำลังจะจดจำใบหน้าของเฉินหลิงไว้ในสมองให้ลึกซึ้ง สลักไว้จนถึงกระดูก
รั้วของศาลพิพากษาค่อย ๆ สลายไป ขณะที่เฉินหลิงก้าวไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า พื้นหินอ่อนสีดำก็แปรเปลี่ยนเป็นผืนดินแตกร้าวของเขตเมืองเก่า
เมื่อคงหวางตาย โซ่ที่พันธนาการเหล่าวิญญาณก็หายไปจนหมด พวกเขาซึ่งเกือบถูกร่างเดิมดูดพลังจนแห้งขอดกระจัดกระจายอยู่ทั่วสนามรบ ก่อนกลับกลายเป็นความว่างเปล่าที่มองไม่เห็นอีกครั้ง
เฉินหลิงรู้ว่าพวกเขาไม่ได้สลายไป เพียงแต่ยังคงถูกกักขังอยู่ใน[แผ่นดินวินาทีสุดท้าย] ดูเหมือนว่าวิญญาณเหล่านั้นจะถูกโลกนี้สังเกตเห็นได้ก็ต่อเมื่อดวงตาหยินหยางเปิดออกเท่านั้น...
ทว่าในบรรดาพวกเขา มีวิญญาณเพียงดวงเดียวที่เป็นข้อยกเว้น
เฉินหลิงเดินไปหยุดตรงหน้าร่างเดิมที่สวมเสื้อคลุมสีเทา
“ดูเหมือนนายจะไม่ต้องให้ฉันช่วยแล้วสินะ”
“ก็ยังต้องการอยู่” ร่างเดิมตอบอย่างจนใจ “พูดไปแล้ว ฉันก็เป็นแค่วิญญาณที่ไม่มีร่าง ถึงจะยืมกลิ่นอายจากแดนบวงสักการะเทพมาควบคุมโซ่พวกนี้ได้ชั่วคราว แต่ก็ทำร้ายคงหวางไม่ได้...ถ้ามันหาเวลามาจัดการฉันเต็มกำลัง ฉันก็คงทนได้ไม่นาน”