“นี่มัน……”
ในโรงละคร เฉินหลิงจ้องมองทุกอย่างบนภาพตรงหน้า แววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง!
ทุกสิ่งภายนอกได้ถูกดึงเข้าสู่แดนลึกลับบางอย่าง นอกจากเฉินหลิงแล้ว ทุกคนล้วนถูกกวาดเข้าไปในนั้น ณ บัดนี้มีเพียงมุมมองของเฉินหลิงในโรงละครเท่านั้นที่มองเห็นกระบวนการทั้งหมดได้อย่างชัดเจน
บรรทัดตัวอักษรแล้วบรรทัดเลื่อนผ่านต่อหน้าเขา ย้อนจากปัจจุบันไว้ข้างหน้า เสมือนพลิกจากหน้าสุดท้ายของบทละครกลับไปข้างหน้า ครอบคลุมทุกการเคลื่อนไหว บทสนทนา และการเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อมที่เกิดขึ้นในบริเวณนี้
[……]
[การเคลื่อนไหว: คงหวางใช้ ‘ดาบ’ ฟันคอถูเทียน]
[คงหวาง (ปลุกสะเทือนวิญญาณ): “สะเทือน!”]
[เอฟเฟกต์: นิ้วทำลายภวังค์กวาดผ่านย่านเมืองเก่า ผ่าแยกร่างของผูเซี่ยฉานกับทายาทประมุขนิกายออกจากกัน ผืนดินละลายสูญ]
[เอฟเฟกต์: นิ้วทำลายภวังค์เจาะทะลุดวงจันทร์หิน เจาะทะลุร่างของหลี่เชิงเหมิน]
[ซุนปู้เหมียน (สีหน้าเปลี่ยน): “ไม่ดีแล้ว!!”]
[การเคลื่อนไหว: คงหวางถูกหลี่เชิงเหมินผนึกไว้ในดวงจันทร์หิน]
ตัวอักษรหยุดลงอย่างกะทันหันที่บรรทัดนี้
8 วินาที……
แดนอำนาจนี้ นับจากวินาทีที่เฉินหลิงปลุกใช้ ย้อนกลับไปได้ทั้งหมด 8 วินาที นี่อาจเป็นขีดจำกัดของแดนอำนาจนี้ หรือไม่ก็เป็นขีดจำกัดปัจจุบันของตัวเฉินหลิงเอง
เฉินหลิงในชุดงิ้วสีแดงชาดยืนอยู่บนความว่างเปล่าอย่างสงบ สายตาของเขาตกอยู่ที่บรรทัดตัวอักษรบรรทัดใด โลกรอบตัวก็จะถูกล็อกไว้ที่เฟรมนั้นเสมือนภาพยนตร์ที่ถูกตัดต่อ……