เมื่อเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์และมือที่ชูนิ้วกรรไกรแบบอวดเด็ก ใบหน้าของข่งวางก็เบ้ทันที
"เป็นนายเองงั้นรึ?!" น้ำเสียงของข่งวางเย็นเยียบราวกับน้ำค้างแข็ง
"ดูเหมือนฉันจะมาถึงพอดีเลยนะ" ซุนปู้เหมียนเอ่ยอย่างเชื่องช้า "คนอื่นอาจไม่รู้ที่มาของนาย โดนนายฆ่าตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยท่าเดียว… แต่ 'วิชา' พวกนั้นของพวกนายวิถีเทพผีที่เรียกตัวเองว่าเทพ ฉันมองทะลุหมดแล้ว"
ข่งวางเหมือนนึกอะไรได้ ไม่พยายามแย้งโต้อะไร เขาเพียงบีบห่วงโซ่ในมือแน่นขึ้นเงียบ ๆ และครั้งแรกที่ดวงตาคู่หยินหยางนั้นปล่อปล่อยความฆาตกระหายออกมาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน!
"แล้วมันจะยังไง? ตอนนี้นายอ่อนแอเกินไป" ข่งวางพูดเสียงเย็น "ชีวิตที่ไร้ทุกข์ไร้ภัยแบบนั้นนายไม่เดิน กลับเลือกมาหาความตายที่ฉันเอง… วันนี้ฉันจะทำให้วิญญาณของนายกระเจิงดับสูญ ตัดทางวัฏฏะของนายให้ขาดสนิท!"
ห่วงโซ่รอบกายคงหวางระเบิดแสงจ้าขณะเดียว กองทัพวิญญาณที่ลอยอยู่กลางอากาศเริ่มก่อตัวปั่นป่วน วิญญาณ[ฝูตี้]เดิมก็หม่นหมองลง พลังจิตวิญญาณเกือบทั้งหมดรอบด้านไหลรวมเข้าสู่วิญญาณอีกดวงหนึ่ง
แดนอำนาจหนึ่งแผ่ขยายออกจากรอบตัวข่งวางอย่างรวดเร็ว!
ชั่วขณะนั้น ทุกสิ่งรอบตัวเหมือนถูกคลุมด้วยผ้าโปร่งบางเบลอ ๆ เสี้ยนสีค่อย ๆ จางหาย ดำกับขาวยึดครองพื้นที่ส่วนใหญ่ของอวกาศ… ก้อนหินที่เคยกระจายอยู่พื้นก็ค่อย ๆ จางหายไปในผ้าโปร่งนั้น แทนที่ด้วยตัวอักษรเรียบร้อยที่ประพันธ์หมึก BRUSH ทิ้งไว้: