“ฮื้อ……”
ในรูม่านตาของเจี่ยนฉางเซิง โลกราวกับถูกเปลวเพลิงกลืนกิน เขารู้สึกถึงความร้อนแผดเผาที่ค่อย ๆ แทะกัดร่างกาย และรู้ว่าไม่มีทางยืนรอความตายได้อีกต่อไป
เขาบีบด้ามดาบแน่น พุ่งตัวด้วยความเร็วสูงสุดตรงไปยังคงหวางที่อยู่ใจกลางกลางเปลวเพลิง!
เปลวเพลิงปกคลุมพื้นดินจนทั่ว ความร้อนลากเลียผ่านร่างของเขา แต่เขากลับราวกับไม่รับรู้อะไรเลย เหลือเพียงความฆ่าฟันที่เดือดพล่านในดวงตา!
คงหวางบนท้องทุ่งเพลิงเหลือบเห็นเจี่ยนฉางเซิงที่พุ่งเข้ามา ก็ส่งเสียงฮึดในลำคอ ทะเลเพลิงราวกับมีจิตสำนึกของตัวเอง ซัดสวนทะยานมาจากเบื้องหลังจนเต็มฟ้าปกดิน ก่อตัวเป็นฝ่ามือใหญ่ ไล่ตามจะคว้าร่างของเจี่ยนฉางเซิง
ชั่วขณะที่เจี่ยนฉางเซิงใกล้ถูกไล่ทัน มือสองข้าก็แหวกเสาเพลิงตรงกลางออกอย่างสงบนิ่ง ซุนปู้เหมียนก้าวออกมา
แม้ถูกเสาเพลิงของคงหวางโจมตีเข้าเต็ม ๆ บนร่างของเขากลับไม่มีร่องรอยไหม้เกรียมแม้แต่นิด ราวกับเปลวไฟทั้งหมดจงใจหลบเลี่ยงเขา
“ไฟ คือสิริมงคล ไฟใหญ่ คือภัยพิบัติ” ซุนปู้เหมียนเอ่ยเรียบ ๆ “การใช้เพลิงสังหารเผชิญหน้ากับ[มหาอุปัทวะ] ไม่ใช่ทางเลือกที่ฉลาด”
ซุนปู้เหมียนก้าวเท้าบนความว่างเปล่า แวบเดียวก็มาอยู่ด้านหลังเจี่ยนฉางเซิง ยกมือคว้าเข้าที่เปลวเพลิงที่ไล่ตามมาอย่างเต็มกำลัง!
ฝ่ามือเพลิงยักษ์ราวกับถูกพลังบางอย่างที่มองไม่เห็นบีบคอไว้ แข็งค้างชั่วขณะก่อนแตกสลาย แล้วประกอบร่างใหม่รอบกายซุนปู้เหมียน เป็นวงล้อมรอบสองมือของเขาราวกับง้องอน