เฉินหลิงไม่ใช่คนที่ชอบตบหน้าคนอื่น
แต่ตอนนี้สถานการณ์พิเศษเกินกว่าจะเกรงใจ ภาพวาด《เกร์นีกา》นั้น เขาเข้าใจมันไม่ดีเท่าแปดดอกจิก พอเกิดความผิดปกติขึ้นมากะทันหันแบบนี้ ก็มีเพียงแปดดอกจิกเท่านั้นที่จะอธิบายได้…แม้การกระทำแบบนี้จะดูไม่เคารพรุ่นพี่สักเท่าไหร่ แต่เฉินหลิงเชื่อว่าแปดดอกจิกจะเข้าใจ
หลังเสียงตบสองครั้งที่ดังกระหึ่ม แปดดอกจิกที่หมดสติก็ลืมตราขึ้นมาได้อย่างทรมาน รับรู้ถึงแก้มตัวเองที่แสบร้อนไปหมด แล้วก็นิ่งอยู่ตรงนั้นชั่วขณะ
"นาย…"
"ขอโทษนะ สถานการณ์ฉุกเฉิน ฉันเลยต้องบังคับรีสตาร์ทแก"
แปดดอกจิก: …
แปดดอกจิกมองไปด้านหลัง พบว่าหญิงที่ลุกเป็นไฟกำลังพุ่งตรงมาหาพวกเขา สีหน้าเปลี่ยนไปทันที ไม่มีเวลามาคิดเรื่องที่ถูกตบหน้ากับเฉินหลิงแล้ว รีบก้มมองฝ่ามือตัวเองทันที
บนฝ่ามือของเขา "ลูกศร" ที่วาดขึ้นหลายเส้นกำลังหมุนเร็วผิดจังหวะ เหมือนพังสนิท
"เชี่ย…ทำไมมันเป็นแบบนี้?"
"เกิดอะไรขึ้น?"
"ไม่รู้…ตอนที่ฉันเข้ามาใน《เกร์นีกา》 ฉันอดทนต้านอิทธิพลทางอารมณ์ แล้ววางจุดกำกับไว้กับตัวละครทุกตัวในภาพ สรุปเส้นทางการเคลื่อนไหวประจำของมัน ถึงได้วาดบ้านหลังนั้นไว้ในจุดที่ปลอดภัยที่สุด" แปดดอกจิกพูดเสียงต่ำ "แต่ตอนนี้เส้นทางการเคลื่อนไหวของมันทั้งหมดพังยับไปหมดแล้ว…ไม่ใช่ ควรจะบอกว่าภาพวาดทั้งใบพังไปแล้วต่างหาก"
"ภาพวาดจะพังได้ยังไง? มันไม่ได้อยู่ในมือของศาลาที่สองเหรอ?"