“ประธาน?” แปดดอกจิกจมอยู่ในความคิด
“ไหนบอกว่าอะไร? อันนี้ก็เป็นความลับที่ห้ามพูดอีกเหรอ?” เฉินหลิงพูดอย่างช่วยไม่ได้ “ความลับของพวกภาพชั่วชีวาเนี่ย มันเยอะเกินไปแล้วนะ”
“ตัวประธานไม่ค่อยมีความลับอะไรหรอก……หรือจะบอกว่า การที่เขามีตัวตนอยู่นี่แหละคือความลับอย่างหนึ่ง แม้แต่พวกเราที่เป็นแต่ละศาลเทียม ก็ยังรู้จักเขาน้อยมาก……”
“เขาไม่ใช่หัวหน้าของพวกนายเหรอ?”
“ใช่ หัวหน้า แต่ไม่เคยเห็นหน้ากันเลย แม้แต่ศาลาที่สอง ซึ่งมีชีวิตอยู่ในภาพนามธรรมมาหลายร้อยปียังไม่เคยได้เห็นตัวจริงของท่านนั้นเลย……ฟังดูเหมือนเขาจะอยู่หลังประตูบานใหญ่ที่เป็นภาพนูนต่ำตลอดเวลา ไม่มีใครรู้ว่าทำอะไรอยู่”
“นายหมายความว่า ประธานมีชีวิตมาหลายร้อยปีแล้วงั้นเหรอ?” เฉินหลิงเอ่ยด้วยความประหลาดใจ “ไม่ใช่ว่าเขาแก่ตายไปแล้วนะ?”
“เป็นไปไม่ได้” แปดดอกจิกส่ายหน้าอย่างแน่วแน่ “ประธานคือยอดอัจฉริยะแห่งวิถีเทพเขียว ถ้าเขาตาย โชคชะตาของยอดอัจฉริยะในความมืดมนก็จะเปลี่ยนมือ และผู้ครอบครองวิถีเทพเขียวทุกคนจะต้องรู้สึกได้……แต่ตั้งแต่จำความได้ ตำแหน่งยอดอัจฉริยะแห่งวิถีเทพเขียวก็ไม่เคยเปลี่ยนมือเลยสักครั้ง”
“ยอดอัจฉริยะแห่งวิถีเทพ……”
เฉินหลิงเคยสัมผัสคำว่า “ยอดอัจฉริยะ” มาแล้วตอนอยู่ที่เมืองแสงออโรร่า แต่ตอนนั้นที่เขารู้คือยอดอัจฉริยะแห่ง[พิพากษา] ก็คือกูหยวน ผู้บังคับใช้กฎหมายระดับสูงสุดขั้นเจ็ดนั่นเอง แม้กูหยวนจะมีชื่อว่า “ยอดอัจฉริยะ” แต่เขาเป็นแค่ “ยอดอัจฉริยะ” ของเส้นทาง[พิพากษา]เท่านั้น ซึ่งต่างจาก “ยอดอัจฉริยะแห่งวิถีเทพ” ที่แปดดอกจิกพูดถึง