"ราชันย์แดงก็ราชันย์แดงจริง ๆ ไปแบบชิลสุด ๆ เลยนะ"
เจี่ยนฉางเซิงมองม่านบังตาที่หายไปจากอากาศ ก็อดไม่ได้ที่จะทึ่งใจ
หลังครูจากไป ภายใต้เมฆสีดำเทาก็เหลือแค่เฉินหลิงกับเจี่ยนฉางเซิงเพียงสองคน ทั้งสองยืนอยู่ที่ปลายสุดของรางที่ขาดสะบั้น ชุดงิ้วสีแดงชาดกับชายเสื้อสีดำปลิวไสวตามสายลม
"บางทีฉันก็อิจฉาแกจริง ๆ นะ" เจี่ยนฉางเซิงหันไปมองเฉินหลิง
"อิจฉาอะไร?"
"ก็แกมีผู้อุปถัมภ์ไง! เราเป็นรุ่น[6]เหมือนกัน ฉันยังต้องวิ่งวุ่นตัวแตกทั่วทุกทิศ แต่แกรุดเข้าไปถึงชั้นในระดับสูงเลย กลายเป็นศิษย์สายตรงของราชันย์แดงซะงั้น...นั่นคือไร้พ่ายแห่งยุคนะเว้ย ทั้งสมาคมสนธยานี่ ใครจะมีสิทธิ์แบบนี้?"
เฉินหลิงเงียบไปนาน ก่อนจะเอ่ยขึ้น "...แต่ตัวฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าทำไมพวกเขาถึงเลือกฉัน"
"ผลลัพธ์มันก็อยู่ตรงนี้แล้ว เหตุผลยังสำคัญอยู่อีกเหรอ?" เจี่ยนฉางเซิงทำเสียงลิ้น "ก็จริงอยู่..."
"จริงอะไร?"
"ฉันก็แค่ตัวประกอบธรรมดา ๆ ไง ไหนจะกล้าเทียบกับพระเอกอย่างคุณนี่~"
เจี่ยนฉางเซิงกลอกตา แล้วพูดแบบแสร้งทำเสียงเสียดสี
เฉินหลิง: ...
"ชีวิตฉันก็ถูก ๆ ไง~ ต้องเป็นแผ่นวางเท้าให้แกอยู่แล้ว~~~"
"...ฉันไม่ได้พูดแบบนั้น"
"ก็ออกมาจากปากแกเอง!"
"คนที่พูดจาหยาบช้าแบบ[เยาะเย้ย]น่ะ อย่าเอามาโยนให้ฉันสิ ฉันไม่เคยคิดแบบนั้นเลย"
"...เฮอะ"
เจี่ยนฉางเซิงมองกำปั้นที่บีบแน่นของตัวเอง "ว่าไง ใช้หมัดฟาดลงบนหน้าเห่ย ๆ ของแกนี่มันชื่นใจจริง ๆ ...เสียดายที่ได้ต่อยแค่หมัดเดียว"