เส้นเอ็นที่ตึงเกร็งในใจของเฉินหลิง ก็ได้คลายออกบ้างแล้ว
“……ที่ครูพูดถูกแล้ว พูดถูกแล้ว”
“อะไรนะ? คำพูดของครูล่อล่องไปหรือเปล่า?” ครูขมวดคิ้วขึ้น “คิดว่าครูมีเวลาไม่ถึงตายแล้วหรือไง? ก็เข้าใจได้อยู่หรอก ยังไงก็ตามตัวละครที่พูดบทแบบนี้ มักจะอยู่ได้ไม่นาน”
เฉินหลิง: ……
เฉินหลิงไม่รู้ว่าควรจะตอบอย่างไรดี กลับเป็นครูที่หัวเราะดังขึ้นอีก
“หลาวหลิ่ว นายว่าฝีมือครูเป็นยังไง?”
“ครูคือเทพครึ่งขั้นเก้า คือยอดอัจฉริยะแห่งวิถีเทพละคร แถมยังกดขี่เฉาไจได้ ฝีมือย่อมอยู่ในระดับสุดยอดของโลก” เฉินหลิงตอบตรง ๆ
“สองข้อแรกครูรับ แต่เรื่องกดขี่เฉาไจน่ะ ครูทำไม่ได้จริง ๆ …ครั้งนี้ที่ครูจัดการมันได้ ก็เป็นการเอาตัวรอดแบบหวือหวาเท่านั้น แต่ถ้าไม่นับเฉาไจแล้ว……”
ครูหยุดพักเพียงแวบหนึ่ง ก่อนจะหลับมือไว้หลังหลัง เอ่ยเรียบ ๆ
“ยุคนี้… ยังไม่มีใครเป็นคู่มือของครู”
ประโยคนี้ทำให้ทั้งเฉินหลิงและเจี่ยนฉางเซิงต่างรู้สึกถึงแรงกดดันที่บรรยายไม่ถูก ปะปนอยู่ในสายลมธรรมชาติกวาดพื้นพิภพไปทั่ว…… แม้น้ำเสียงของครูจะฟังดูตั้งใจ ฟังดูโล่ง ๆ ไม่จริงจัง แต่วินาทีนี้ ทั้งสองคนไม่มีความสงสัยแม้แต่น้อย
เพราะแม้แต่แผ่นฟ้าแผ่นดิน ก็ดูเหมือนจะยอมรับเช่นนั้น
เจี่ยนฉางเซิงอึ้งไปครู่หนึ่ง จึงค่อยได้สติจากแรงกดดันเบา ๆ นั้น สีหน้าของเขาเริ่มเป็นอะไรไม่ถูก ในใจนึกว่าไม่เสียที่เป็นยอดอัจฉริยะแห่งวิถีเทพละครจริง ๆ เรื่องละครมันเยอะจริง…… ใช้น้ำเสียงสุดสงบ พูดประโยคสุดอวดโอ่ สูตรนี้เขาเล่นเป็นซะแล้ว