“ผอ. เรื่องนี้ไม่ถึงขั้นต้องตึงเครียดขนาดนั้นหรอกครับ”ชายร่างใหญ่ติดอาวุธข้างกายเขาถามอย่างงงงวย “เราบินอยู่บนฟ้า ระยะห่างจากขบวนรถไฟก็ไกลตั้งแต่แรก แถมยังเคลื่อนที่อยู่…เขาจะทำร้ายเราได้ยังไงล่ะ”
“ระวังไว้ก่อน! ระวังไว้ก่อน! นายเข้าใจไหม! ถ้าไม่ได้มีความระมัดระวังแบบฉัน นายคิดว่าฉันจะได้ถึงวันนี้ได้ยังไง!”
“……ครับ”
ผู้อำนวยการเจิ้งจ้องมองขบวนรถไฟที่ค่อย ๆ เลือนหายไป หัวใจที่ตึงเครียดก็คลายลงบ้าง และในจังหวะนั้นเอง เขากลับนึกอะไรขึ้นมาได้
“พ่อทำนายไม่ได้ให้ถุงเสนามาสามใบหรอกหรือ? ใบแรกใช้ทำนายเส้นทางการเคลื่อนที่ของลู่สวน ใบที่สองให้เปิดเมื่อเจอวิกฤต…เร็ว! เอาถุงเสนาใบที่สองมาให้ฉันเดี๋ยวนี้!”
“ครับ ผอ. ถุงเสนาอยู่นี่ครับ”
“ว่าแต่ครับผอ. พ่อทำนายไม่ได้บอกคุณเหรอว่าถุงเสนาใบที่สามต้องใช้ตอนไหน?”
“ไม่ได้บอก…หลังจากโยนถุงเสนาใบที่สามออกมา เขาก็ไม่พูดอีกแม้แต่คำเดียว…ถามอะไรก็ไม่ตอบ ไม่รู้ว่าควรเปิดเมื่อไหร่”
“……ช่างมัน ขอเปิดใบที่สองก่อนแล้วกัน”
ผู้อำนวยการรับถุงเสนามา ใช้แรงดึงฉีกออก กระดาษแผ่นหนึ่งหลุดร่วงออกมา
เขามองรถไฟนอกหน้าต่างไปด้วย มือมืดตื๊ดแกะกระดาษออก ตัวอักษรสี่ตัวใหญ่โตปรากฏขึ้นตรงหน้า
——[ตายแน่นอน]
ผอ. ผู้อำนวยการเจิ้ง: ???
……
ขณะเดียวกัน ภายในตู้โดยสาร
เฉินหลิงค่อย ๆ หลับตาลง จิตสำนึกไหลผ่านสัญญาณสื่อสารรอบด้าน แล้วสแกนล็อกเป้าหมายใส่เฮลิคอปเตอร์ลำนั้นที่บินอยู่ท่ามกลางความมืดแดนไกล!