ชั่วขณะที่เห็นตัวอักษรสองบรรทัดนั้น เฉินหลิงก็ตั้งตัวไม่ถูก
ในเวลาเดียวกัน หยางเซียวกับลู่สวนที่เห็นฉากนี้ต่างเปิดปากถามอย่างสับสน
"ผีเยาะเย้ยวันดับโลกา……กุ่ยเฉาคืออะไร?"
"ฟังดูเหมือนจะมีปีศาจร้ายกากบางอย่างปรากฏขึ้น ถึงขั้นต้องให้ฟ้าดินร่วมลงโทษกันเลย?" ลู่สวนขมวดคิ้ว "แต่มันเกี่ยวอะไรกับพวกเรา?"
ดวงตาของเฉินหลิงเบิกตาเล็กน้อย สีหน้าภายนอกสุขุมเยือกเย็น แต่ในใจกลับคลื่นไส้กระเพื่อมถึงขั้นสุด
เฉินหลิงไม่คิดเลยว่าในยุคสมัยนี้จะมีใครสามารถแอบมองเข้าไปยังวันดับโลกาภายในร่างของเขาได้ข้ามระยะ แถมยังชี้คำว่า "กุ่ยเฉา" ออกมาได้อีก……ที่สำคัญที่สุด คือสี่คำว่า "ยุคสมัยสับสนวุ่นวาย"
ไม่ใช่ว่าแกแม้แต่ยุคเก็บเซฟของเวลาก็ตรวจพบแล้วหรือ? หรือไม่ก็สี่คำนี้มีความหมายอื่นแฝงอยู่?
แน่นอน สี่คำที่เข้าใจง่ายที่สุด ก็คือ "ฟ้าดินร่วมลงโทษ"……แต่เฉินหลิงชินชาต่อเรื่องนี้ไปแล้ว ไม่ว่ายุคไหน เขาดูเหมือนจะกลายเป็นเป้าของคนทั้งปวงเสมอ
"เมื่อกี้นายบอกว่าแกให้ถุงมหัศจรรย์มาสามใบ?" เฉินหลิงหันไปจ้องหัวหน้าจิ้งอีกครั้ง "งั้นสองใบแรกข้างในเขียนว่าอะไร?"
"ใบแรกคือศาลฮวงเฉิง ส่วนใบที่สอง……บอกให้ผมเปิดตอนเจออันตราย ผมเพิ่งเปิดบนเครื่องบิน ข้างในเขียนไว้แค่สี่คำว่า 'ตายแน่ไม่มีทางรอด'……"
"นายเป็นคนไปหาอาจารย์ท่านนั้นเอง หรือแกเป็นคนมาหานาย?"
"ผมเองครับ ผมส่งคนไปเชิญอาจารย์มา ตั้งใจแค่ให้แกทำนายที่อยู่ของลู่สวน……ผลคืออาจารย์บอกว่าเรื่องนี้แปลก ต้องคำนวณเพิ่มอีกสองก้าว เลยให้ถุงมหัศจรรย์มาสามใบติดกัน แต่หลังจากโยนใบสุดท้ายออกมา แกก็ไม่พูดอะไรอีกเลย"