“มีอะไรงั้นเหรอ?” ฝูตี้สังเกตเห็นความผิดปกติของคู่หู จึงถามขึ้นอย่างสับสน
“……ไปทางนั้นกัน”
“นายรู้สึกรึยะ??”
“ไม่ใช่”
“งั้นทำไม……”
“เอาเถอะ ไม่ว่ายังไงเราก็ไม่รู้ทิศทางโดยรวมอยู่แล้ว งั้นก็เดินไปทางนั้นละกัน” ถูเทียนมองใบไม้ร่วงที่ปลิวลับตาไป แล้วบ่นพึมพำ “ฉันมีลางสังหรณ์……ชะตาฟ้าลิขิต กำลังนำทางเราไป”
ฝูตี้กลอกตาปรี๊ด “นายก็ยังเชื่อเรื่องพวกนี้อีก”
แม้ฝูตี้จะไม่พอใจความมักง่ายของถูเทียน แต่ตอนนี้พวกเขาก็ไม่มีที่ไปจริง ๆ ลังเลเพียงชั่วครู่ ก็ตัดสินใจเชื่อสัญชาตญาณครั้งหนึ่ง แล้วมุ่งหน้าไปทางนั้น
ในเวลาเดียวกัน ฝูง ‘นกแซวดง’ ที่แอบตามมาแถวหลังก็เงียบ ๆ เคลื่อนตามขึ้นไปด้วย
เมื่อค้นหาต่อไปเรื่อย ๆ อาคารเก่าแก่รอบด้านค่อย ๆ หายไป แทนที่ด้วยซากกรวดหินร้างเป็นแผ่นกว้าง ดูเหมือนพื้นที่ดิบที่ถูกระเบิดทำลายไปครั้งหนึ่งแล้ว แต่ยังไม่ทันได้พัฒนาต่อ
ทันทีที่ก้าวเท้าลงบนผืนดินนี้ ฝูตี้ร้องเสียงเล็ก ๆ แล้วหยุดกึก
เขาหลับตา รับรู้อย่างพินิจพิเศษชั่วอึดใจ แววตกใจสับสนวูบแลบบนใบหน้า
“ไม่ใช่ว่า……มีชะตาฟ้าลิขิตจริง ๆ?”
“เจอแล้ว??” ถูเทียนตื่นเต้นขึ้นมา
“ใต้ผืนดินแห่งนี้ มีบางอย่างที่ไม่ใช่หินหรือดิน แถมใหญ่มากด้วย” ฝูตี้ลืมตาขึ้น “ฉันมั่นใจราวแปดส่วนว่า ‘วังลับ’ อยู่ใต้ตรงนี้แหละ”
“ฉันบอกอะไรไว้ล่ะ? เราคือคนที่สวรรค์เลือก”