“วังมืดเปิดแล้วงั้นรึ……”
อีกฟากหนึ่งของย่านเมืองเก่า นักลอบสังหารที่เดินวนไปวนมาบนถนนเงยหน้าขึ้นมอง
เขาจ้องมองช่อไม้ใหญ่โตที่ผลิบานกลางท้องฟ้า แสงวาววับพลุ่งขึ้นในดวงตา แต่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ถอดใจถอดหายใจยาว……
“ช่างมันเถอะ…… ไว้ก่อนดีกว่า”
ดวงตาของนักลอบสังหารดูเหงาหงอยเหลือเกิน เพิ่งโดนกระแทกจนย่อยยับ ตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์จะไปแย่ง[สิทธิพิเศษ]อะไรหรอก
ต้องรู้ไว้ว่า การปรากฏตัวของ “วังมืด” ย่อมดึงดูดเหล่าผู้เข้มแข็งที่มั่นใจในความแข็งแกร่งของตัวเองเข้ามามากมาย ถ้าตอนนี้ยังไปที่ศูนย์กลางพายุที่รวมเหล่าอัจฉริยะไว้มากมาย เขากลัวว่าจิตวิถีของตัวเองจะพังยับเอาจริงๆ
เขาต้องทบทวนการบำเพ็ญของตัวเองใหม่ และต้องการเวลาสร้างความมั่นใจขึ้นมาใหม่……
เขาสูดลมหายใจลึก มือกำดาบสั้นแน่น ค่อยๆ จมหายไปในความมืดมิดทีละก้าว
……
ภายใน “วังมืด” เงาร่างหนึ่งต่อหนึ่งพุ่งทะยานผ่านไปอย่างรวดเร็ว!!
อุโมงค์ที่ลงสู่ใต้ดินไม่มีแสงไฟสักดวง เหมือนหลอดอาหารของอสูรยักษ์ที่พาไปสู่หุบเหวลึก ลึกลับและมืดสนิท
เหล่าผู้เข้มแข็งรุ่นเยาว์จากแดนต่างๆ พอเข้ามาแล้วก็ระแวงกันเต็มขีดทันที ระวังอันตรายที่อาจซุกซ่อนอยู่ในอุโมงค์ไปพร้อมกับระวังผู้เข้าร่วมรอบตัวที่มาชิง[สิทธิพิเศษ]แบบเดียวกัน
แต่ในจังหวะสำคัญแบบนี้ ทุกคนยังไม่กล้าโจมตีกันเองง่ายๆ ยังไงก็ไม่รู้ว่าข้างใน “วังมืด” เป็นยังไง ถ้าลงมือตอนนี้ ตัวแปรมันเยอะเกิน