เจี่ยนฉางเซิงไม่เข้าใจ เขาแค่อยากฝืนฟ้าเปลี่ยนชะตา อยากให้ตัวเองไม่ต้องโชคร้ายอีกต่อไป เขาไม่ได้ทำผิดอะไรเลย ทำไมถึงต้องจบลงแบบนี้?
เฉินหลิงเหมือนจะสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง เอียงศีรษะเล็กน้อยมองไปข้าง ๆ……เจี่ยนฉางเซิงกัดริมฝีปากแน่น มือทั้งสองเปื้อนเลือด แต่กลับเพียงก้มหน้าเงียบงันไม่เอ่ยวาจา
คิ้วเฉินหลิงขมวดมั่นขึ้นเรื่อย ๆ กำลังจะเปิดปากพูดอะไรสักอย่าง กองกำลังเสริมจากหอคอยเชื่อมฟ้าก็บินมาจากทุกทิศทุกทางแล้ว
เฉินหลิงชู[ทุกสรรพสิ่งลงนั่ง]ขึ้น แล้วฟาดลงไปในความว่างเปล่าอีกครั้ง!
เปรี้ยง——!
พวกไล่ตามที่มาอย่างดุเดือดถูกกดลงบนเก้าอี้ทันที ตกลงสู่พื้นราวฝนโปรยปราย ไม่ว่าขั้นแก่นแห่งใครจะสูงแค่ไหน ตอนนี้ก็สร้างคลื่นใด ๆ ไม่ได้เลยแม้แต่น้อย
ทั้งสามคนยืนอยู่เหนือแดนเทียนชู ดุจเดินอยู่ในที่ไร้ผู้ใด;
“นี่……”
การตกของกองกำลังเสริมหอคอยเชื่อมฟ้า ทำให้ฝูงชนที่ตื่นเต้นอารมณ์ร้อนตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง……พวกเขาเคยคิดว่าทั้งสามคนของเฉินหลิงทะลุออกจากย่านเก่าได้ ก็แค่หาช่องโหว่หนีรอดเท่านั้น แต่จวบจนบัดนี้พวกเขาถึงตระหนักว่า สามคนนั้นมีฤทธิ์เดชที่ทะลุฟ้าพิฆาตแผ่นดิน แม้แต่หอคอยเชื่อมฟ้าก็ยังทำอะไรพวกเขาไม่ได้!
เปลวไฟแห่งความโกรธของมวลชนถูกดับลงด้วยพลังที่เหนือกว่าอย่างท่วมท้น ความกลัวจึงปีนป่ายกลับขึ้นมาในใจของทุกคน มีบางคนที่ขี้ขลาดถึงกับเริ่มสั่นเท้า
“……พอเถอะ รีบไปจากตรงนี้เถอะ”
ซุนปู้เหมียนกวาดสายตามองคนที่เริ่มอลหม่านด้านล่าง แม้จะถูกด่าใส่ซะหัวหายก้มหาย เขาก็ไม่มีอารมณ์เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย มือหนึ่งบีบสายประคำ ใจเย็นชาเฉยเมย