“ของวิเศษนี่ก็จะคงสภาพไม่ได้อีกนานหรอก เดี๋ยวพวกเราหลุดจากพันธะแล้ว ไล่ตามทันพวกมันก็ยังมีความเป็นไปได้”
“ส่วนฝ่ายชาวบ้าน……ก็บอกไปว่าพวกเราตั้งใจปล่อยให้พวกมันไป เพื่อรอจังหวะดึงสมาชิกสมาคมสนธยาที่ซุ่มซ่อนอยู่ในแดนเทียนชูออกมา……ยังไงก็หาคำอธิบายได้แหละ”
“ใช่ ในสายตาของชาวบ้าน ที่เห็นก็แค่สมาชิกสมาคมสนธยาสามคนหนีกระเจิง กระแสสังคมก็ยังเอื้อประโยชน์ให้พวกเราอยู่”
ตัวแทนทั้งหลายกำลังใจเย็นๆ วางแผนจัดการงานถัดไป
ส่วนสมาชิกสมาคมสนธยาอีกฝ่ายที่อยู่ไกลออกไป ดูเหมือนจะด่าจนเหนื่อยแล้ว ต่างนั่งลงบนเก้าอี้พักผ่อนอย่างสบายอารมณ์
สถานการณ์ตอนนี้ สำหรับพวกเขาถือเป็นฉากที่สมบูรณ์แบบที่สุด ตัวตนของพวกเขาไม่ถูกเปิดโปง สามโพแดงก็ใช้ของวิเศษหนีออกจากแดนเทียนชูได้อย่างราบรื่น……
แม้จะต้องแบกชื่อเสียงอันไร้สาระเพิ่มมาอีกเท่าตัว แต่สำหรับสมาคมสนธยาแล้ว มันชินหูชินตามานักต่อนัก
และในขณะนั้นเอง
เงาสามร่างก้าวย่างบนความว่างเปล่า พุ่งทะยานจากฟากฟ้ามายังจุดนี้ด้วยความเร็วสูง!
เหล่าสมาชิกสมาคมสนธยาที่ผ่อนคลายจนสุดขีด เมื่อเหลือบเห็นร่างทั้งสามนั้น ใบหน้าก็แข็งค้างทันที ตาโตเป็นไฟดับอย่างไม่เชื่อสายตา……
อะไรนะ?!!
ทำไมสามคนนี่ยังกลับมาอีก??
เสี้ยววินาทีนั้น หัวใจของเหล่าสมาชิกสมาคมสนธยาพากันห้อยค้างที่คอหอย คิดจนสมองปวดตับแตกก็หาคำตอบไม่ได้ว่าสามโพแดงพวกนี้ยังตลบกลับมาสวนได้ยังไง……เป็นสมาคมเดียวกันกันทั้งคู่ เขาก็ยังเข้าใจวงความคิดของเฉินหลิงกับพวกไม่ได้