คลื่นพลังที่ตาเปล่ามองเห็นได้กำลังสั่นคลอนในความว่างเปล่า กวาดผ่านทะเลต้องห้าม!
อักษรเพียงตัวเดียวนั้น บรรจุพลังที่ทำลายฟ้าถล่มแผ่นดิน ทันทีที่มันดังก้องขึ้น ทั้งมหาสมุทรก็เงียบสนิท… กระทั่งคลื่นที่ซัดปะทะหินโสโครก ก็เหมือนถูกปิดเสียงชั่วขณะ ไร้แม้แต่เสียงเบา ๆ
จี้ไจมึนงง;
หายนะทั้งหมดในทะเลต้องห้ามก็มึนงงตามไปด้วย;
เจี่ยนฉางเซิงที่เพิ่งอาเจียนจนหมดตัว กำมือทั้งสองข้างประคองหูไว้ พอเงยหน้าขึ้นอย่างงงงวย ก็เห็นใบหน้าของครูเปิดออกสู่อากาศ… แล้วเขาก็แข็งค้างอยู่ตรงนั้นเช่นกัน
ท่ามกลางความเงียบอันแปลกประหลาดนั้น ครูตัดเสียงหึ่งสั้น ๆ ออกมา
แขนเสื้อปลิวผ่านแก้ม เขาทั้งตัวกลับคืนเป็นร่างสูงและใบหน้าของเด็กหนุ่มดังเดิม แล้วหันกลับมาดึงแขนที่กลับคืนมานั้น กระชากอีกครั้งอย่างเต็มแรง!
เปรี้ยง—!
ร่างหนึ่งที่สมบูรณ์ทะยานทะลุออกมาจากตรงนั้น!
เงาร่างนั้นโยกเยกในอากาศ เหมือนเวียนหัวจนแทบจะหน้าคะมำล้มลงพื้น แต่วินาทีถัดมา แขนหนึ่งข้างก็ค้ำเขาเอาไว้ได้อย่างมั่นคง
เฉินหลิงเขย่าหัวที่ยังมึนตึงเหมือนแป้งเปียก เขามองเด็กหนุ่มชุดงิ้วที่ยังอ่อนเยาว์ตรงหน้า อึ้งอยู่ครู่หนึ่งกว่าจะได้สติ
"ครู?!"
มุมปากของครูยกขึ้นเล็กน้อย "…ในที่สุดก็สำเร็จสักที"
สายตาของเฉินหลิงกวาดมองรอบ ๆ อย่างเลื่อนลอย เห็นเจี่ยนฉางเซิงที่ยังงงเต๊กเป็นอย่างแรก แล้วก็คือคลื่นหายนะที่แข็งค้างอยู่บนพื้นผิวทะเล กับเงาร่างยักษ์สีดำมหึมาที่อยู่ไกลออกไป…
"ครู พวกมัน…" รับรู้ถึงพลังวันดับโลกาที่น่าสะพรึงนั้น สีหน้าของเฉินหลิงกลายเป็นแปลก ๆ อย่างบอกไม่ถูก