ใต้แสงไฟสปอตไลท์ ใบหน้าที่เกาะอยู่บนเงานั้นพรรณนาไม่ถ้วน
แม้จะเป็นใบหน้าเดียวกับเฉินหลิง แต่ในระยะใกล้ชิดเช่นนี้ ทั้งสองกลับให้ความรู้สึกต่างกันราวฟ้ากับเหว……ใบหน้าที่บุบสลายนั้นเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยมและความบ้าคลั่ง เหมือนของลอกเลียนฝีมือห่วยที่ถูกโยนทิ้งลงถังขยะ
เฉินหลิงจ้องมันอย่างเยือกเย็น แล้วเอ่ยขึ้นช้า ๆ
“เพราะฉันคือฉัน”
หมัดของเขาชูสูงขึ้นใต้แสงไฟสปอตไลท์……
แล้วฟาดลงด้วยแรงทั้งหมด!
ปัง——!!
เสียงทุบทึมดังขึ้นอีกครั้ง
ใบหน้าที่พรรณนาไม่ถ้วนนั้นหายสิ้น หายไปแทนที่ด้วยเงาดำสนิทไร้อวัยวะรูปเครื่องศีรษะของมันกระแทกพื้นอย่างหนัก แล้วหมดสติไปตรงนั้น
เลือดสีดำเปื้อนคราบอยู่บนหมัดของเฉินหลิง เขาลุกขึ้นยืนอย่างช้า ๆ ดวงตาสีอัญชันคู่นั้นมองลงมาที่เงาที่หมดสติอย่างเยือกเย็น……
บนเวทีแห่งนี้ มีเพียงเขาคนเดียวที่ยืนอยู่จนถึงที่สุด
เฉินหลิงยกมือดึงเงานั้นลุกขึ้น ถอดชุดงิ้วสีแดงชาดออกจากตัว แล้วโยนทิ้งลงจากเวทีอย่างแรง
ทันทีที่เงาร่วงกลับลงใต้เวที “ผู้ชม” ต่าง ๆ ก็ยื่นแขนเงาออกมาจากความมืดราวคลื่นน้ำขึ้น คว้าร่างที่หมดสตินั้น ลากมันเข้าไปในอัฒจันทร์ผู้ชม แล้วมันก็หายไปจากสายตา……
ไม่ต่างจากตอนที่พวกมันลากตัวเฉินหลิงไปเลย
ตรงกลางเวที เฉินหลิงสวมชุดงิ้วสีแดงชาดกลับเข้าที่อย่างพิถีพิถัน เขาจัดปกเสื้อกับปลายผมให้เรียบร้อย ยืนอยู่ใต้แสงไฟสปอตไลท์ สายตากวาดช้า ๆ ไปทั่วอัฒจันทร์มืดที่บิดเบี้ยวเคลื่อนไหว ราวกับเป็นคนใหม่ไปทั้งคน
มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย มือหนึ่งแนบไว้ข้างหลัง อีกมือหนึ่งวางอย่างสง่างามไว้ใต้อก แล้วก้มคำนับเบา ๆ ให้แก่ผู้ชมใต้เวที