ควันไฟม้วนตัวขึ้นในอากาศ
แนวฝนราวม่านผ้าที่ก้อนเมฆดำดันลงมา ถูกรื้อเปิดออกช้า ๆ พัดเอาฝุ่นละอองที่ฟุ้งกระจายบนฟ้ากลับสู่พื้นดิน...กลางย่านที่เสียหายยับเยินจนไม่เหลือชิ้นดี ชายหนุ่มคนหนึ่งคุกเข่าอยู่กับพื้น ดวงตาว่างเปล่าไร้แสง
เงียบงัน;
นอกจากเสียงฝนที่กระทบซากปรักหักพังอย่างเบา ๆ แล้ว ทั้งถนนเงียบสนิทราวกับเสียงปืนที่ดังกึกก้องเมื่อครู่ และการระเบิดที่สะเทือนฟ้าดิน ล้วนเป็นเพียงฝันร้ายเพียงหนึ่ง
แต่ข่งเป่าเซิง บางทีอาจไม่มีวันตื่นจากฝันนั้นอีกแล้ว
เสียงดังแผ่วเบาดังขึ้นจากฝั่งตรงข้ามถนน
ข่งเป่าเซิงที่หมดสติสัมปชัญญะสะท้านเฮือก ร่างแข็งทื่อค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมอง จึงเห็นสองร่างสูงใหญ่สีเงินสองตน ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรที่ได้ลุกขึ้นยืนจากกองฝุ่น
ตามร่างของพวกมันเต็มไปด้วยร่องรอยการระเบิดของวัตถุระเบิด กระทั่งยังแขวนร่างส่วนที่ขาดของ"เพื่อน"อีกไม่กี่ตน แต่แม้เช่นนั้น ร่างของพวกมันก็ยังถือว่าค่อนข้างสมบูรณ์...
พวกมันรอดมาได้
รูม่านตาข่งเป่าเซิงหดตัววูบ!
"เป็นไปได้ยังไง..." ข่งเป่าเซิงมองร่างสูงใหญ่ทั้งสอง ความกลัวและความสิ้นหวังเติบโตโกลาหลในใจ เขาสั่นเทาไปทั้งตัวโดยไม่รู้ตัว
"ทำไปถึงขั้นนั้นแล้ว...ทำไมยัง..."
ข่งเป่าเซิงพึมพำกับตัวเอง ภาพขณะที่หวงซู่เยว่พุ่งเข้าไปในร้านน้ำตาลผสมยังคงลอยอยู่ในหัว เสียงกรีดร้องแหกปากอย่างบ้าคลั่งนั้นยังก้องอยู่ในหู...หวงซู่เยว่เสี่ยงชีวิตทั้งหมดไปแล้ว แต่ผลคือพวกมันยังรอดอยู่งั้นรึ?!