ลูกซองสลักลายกุหลาบพ่นแสงไฟจ้า กระสุนนัดหนึ่งพรวดผ่านช่องว่างระหว่างมนุษย์ปีศาจสีเงินสองตัว พุ่งเขาศีรษะของตัวที่ยืนขวางหน้าบันไดใต้ดิน!
ประกายไฟกระจาย แรงปะทะทำให้มันเงยหน้าเล็กน้อย แต่ก็เพียงทิ้งรอยแตกจุ๋มจิ๋มไว้บนผิวนั้นเท่านั้น...
มันค่อย ๆ หันศีรษะมา ล็อกเป้าไปที่หวงซู่เยว่ไม่ไกลตัว ท่าทางเหมือนโกรธขึ้นมา
มันกระโดดขึ้นอย่างรุนแรง ก้าวเท้าลงบนหลังคาร้านข้าง ๆ พร้อมอีกสามตัว พุ่งเข้าหาหวงซู่เยว่ด้วยความเร็วเหลือเชื่อ
หวงซู่เยว่หน้าซีดจนขาวโพลน เธอขัดฟัน สะบัดหัววิ่งสุดชีวิตกลับไปด้านหลัง
ที่เธอวิ่ง ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะรู้ว่าวันนี้เธอคงรอดตายยาก อย่างน้อยก็อยากลากปีศาจสีเงินพวกนี้ออกจากเขตที่หลบภัยให้มากที่สุดก่อนตาย
กระโปรงยาวปลิวในสายฝน เงาสีเงินสี่เงาพุ่งผ่านหลังคาและถนน จากทิศต่างกันเข้าซัดหญิงสาว ความเร็วของมันช่างเร็วเกิน — เพียงกระพริบตา ระยะห่างก็หดหายอย่างรวดเร็ว!
ในตอนที่หวงซู่เยว่กำลังจะหลับตายอมชะตากรรม เงาหนึ่งพรวดพุ่งออกมาจากจิ้งหงโหลว!
"มาสิ!! พวกตัวประหลาด! เก่งนักก็มาจับฉันสิ! อย่าไปยุ่งกับคุณหนูหวง!!"
ได้ยินเสียงนั้น รูม่านตาของหวงซู่เยว่หดเล็กน้อย
เธอหันศีรษะกลับไปมองทันที เห็นขงเป่าเซิงยืนอยู่ใต้ชายคาที่ฝนสาดเกรียว มือหนึ่งถือเครื่องจุดระเบิด ตะโกนด่ามนุษย์ปีศาจสีเงินทั้งหลายอย่างมั่นคงไม่กลัว
ไม่ไกลจากเขาคือร้านน้ำเชื่อมที่กองวัตถุระเบิดไว้เต็ม... นั่นคือกับดักที่สองซึ่งหวงซู่เยว่วางเองไว้กับมือ
ชั่วขณะนั้นเอง หวงซู่เยว่ก็เดาได้ว่าขงเป่าเซิงคิดอะไรอยู่ เขาอยากล่อปีศาจพวกนี้ออกไป แล้วใช้ตัวเองเป็นเหยื่อ จบมันด้วยกับดัก!