ผีเสื้อสีเลือดร่ายรำอยู่ท่ามกลางสายฝน ดุจสายลมที่ประทับรอยไว้
ยักษ์เงินพร้อมด้วยแรงมหาศาลก้าวข้ามซากปรักหักพัง เงี่ยงกระดูกทั้งตัวราวรถศึกที่ไม่มีใครหยุดยั้งได้ ทะลวงม่านฝนออกเป็นช่อง
ในวินาทีที่สองเงาประสานกัน ผีเสื้อสีเลือดหมุนตัวอย่างคล่องแคล่ว รอยฟันดาบหนึ่งเส้นดุจพระจันทร์เงินที่พลิกกลับ ลอยเบา ๆ ผ่านลงบนตัวรถศึกเงิน แล้วร่างของมันก็หยุดค้างอยู่กับที่
ผีเสื้อสีเลือดไม่หยุดพัก แต่ชะลอฝีเท้าลงอย่างไม่รีบร้อน คว้าดาบยาวสีเงินปักลงพื้น แล้วเดินไปตามม่านฝนอย่างสบายอารมณ์
[ระบำสังหาร]
เปรี้ยง—
รอยแตกร้าวปรากฏขึ้นพร้อมเสียงดังบนร่างรถศึกเงิน เงี่ยงยาวที่เต็มไปด้วยแรงกดดันหักงอร่วงลงพร้อมกันทั้งหมด รอยฟันที่ชัดเจนทะลุผ่านร่างสูงใหญ่ ผ่าครึ่งมันด้วยดาบหนึ่งครั้ง
ร่างสองท่อนของยักษ์เงินล้มลงไปคนละด้าน กระแทกซากระเบิดจนฝุ่นฟุ้งกระจาย
"คุณ…คุณพี่?"
ไม่ไกลนัก ขงเป่าเซิงที่เปียกโชกทั้งตัวมองภาพนี้ ดุจคนที่ยังไม่ตื่นจากฝันใหญ่
ขงเป่าเซิงไม่เคยคิดว่าเฉินหลิงจะกลับมา เพราะก่อนหน้านี้เฉินหลิงบอกไว้ชัดเจนว่าจะนัดพบกันที่เมืองหลิ่ว และโรงละครจิงหงก็เป็นเพียงผลงานที่เขาสร้างขึ้นเพื่อตบตาไปตามเรื่อง… แต่วินาทีที่ชุดแดงนั้นปรากฏขึ้นจริง ๆ ขงเป่าเซิงก็ตะลึงงันไป ตามมาด้วยความตื่นเต้นและดีใจสุดขีด!
คุณพี่ไม่ได้ทิ้งโรงละครจิงหง ไม่ได้ทิ้งพวกเขา… คุณพี่ก็ยังเป็นคุณพี่คนเดิม
เฉินหลิงเห็นขงเป่าเซิงอยู่ไกล ๆ แต่ตอนนี้เขาไม่มีเวลาคุยด้วย มีเพียงคิ้วขมวดเล็กน้อย ก่อนเดินไปยืนข้างหญิงสาวที่เลือดเลอะเทอ