ขณะที่เจี่ยนฉางเซิงกำลังรวบรวมพลังเต็มที่ นักฆ่ากลับหรี่ตาลงแล้วถอยหนึ่งก้าว
"พวกเราคงเกิดความเข้าใจผิดกันบ้าง... ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เสียมารยาท... สองคนเชิญต่อได้เลย"
เจี่ยนฉางเซิงอ้าปากค้างอยู่กับที่
ก่อนที่เขาจะทันได้สติ ร่างของนักฆ่าก็หายลับเข้าไปในถนนยามค่ำ พริบตาเดียวก็มองไม่เห็นแล้ว เหมือนจะจากไปไกลแล้ว
เจี่ยนฉางเซิง: ?
เจี่ยนฉางเซิงที่วางแผนจะลุยกับนักฆ่าคนนี้เต็มที่ รู้สึกราวกับชกโดนฝ้าย ใจกลับว่างโซ้งขึ้นมาทันที... เขาไม่คิดเลยว่านักฆ่าคนนี้จะกลัวการสู้ถึงขนาดนี้ ตอนอยู่ที่ร้านอาหารดาวหางนั้น ไอ้นี่ลอบสังหารทายาทน้อยไม่สำเร็จไปหนึ่งครั้ง แต่ยังกล้าเข้าปะทะตัวต่อตัวเลย
ทำไมพอมาพลาดกับเขาหนึ่งครั้ง ถึงเดินหนีไปเฉย ๆ ได้?
เพราะตอนนี้เขาเก่งเกินไปแล้วงั้นรึ?
เจี่ยนฉางเซิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ไม่ได้เลือกตามล่าสังหาร ทั้งเพราะพลังจิตของเขาใกล้หมดเกลี้ยงเต็มทนแล้ว และอีกอย่าง เขายังมีเป้าแก้แค้นที่สำคัญกว่า...
เจี่ยนฉางเซิงหันกลับไปกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่พอเห็นถนนตรงหน้าว่างเปล่า สีหน้าก็แข็งค้าง
ไม่รู้เมื่อไร ร่างของซุนปู้เหมียนก็หายไปเงียบ ๆ แล้ว
เจี่ยนฉางเซิง: ???
ต้องรู้ไว้ว่า ในการรับรู้ของเขาตอนนี้ แม้แต่เส้นทาง[นักฆ่า]ก็ไม่สามารถซ่อนตัวได้อย่างสมบูรณ์... แต่แค่เขาหันหลังไปเมื่อครู่ ซุนปู้เหมียนกลับหายไปได้ง่าย ๆ งั้นรึ?
เขาทำยังไง?
บนถนนที่ไร้ผู้คน หน้าอกของเจี่ยนฉางเซิงขยับขึ้นลงแรง ความโมโหที่เกือบจะระบายออกไปกลับกุมขังอยู่ในใจอีกครั้ง แทบจะโกรธจนหัวใจตาย