ช่วงเวลาที่เสียงของเหยาชิงก้องกัมปนาทเหนือฟากฟ้าของแดนโลกมนุษย์ ทั้งโลกก็เงียบสนิท
ดาวแห่งวิถีเทพสีครามแขวนอยู่บนวงศ์วาษ ภาพเงาที่หลงเหลือของยักษ์ใหญ่นับไม่ถ้วนจ้องมองไปยังปลายทางของวิถีเทพ… ณ ที่นั้น ร่างของเหยาชิงยืนตระหง่าน และเบื้องหน้าของเขาคือความว่างเปล่าไร้สิ้นสุด
เขากำลังรอการตอบรับจากฟ้าดินกู่จิน เขากำลังรอขั้นบันไดที่เก้า
วินาทีถัดมา ทิวทัศน์เบื้องหน้าของเหยาชิงก็เปลี่ยนไป
ในความว่างเปล่านั้น ราวกับมีบางสิ่งกำลังเสด็จมาถึง ไม่มีรูปร่างจับต้องได้ แต่กลับอยู่ทุกหนทุกแห่ง… วินาทีที่มันมาถึง พันธนาการข้อมูลมหาศาลก็ทะลักเข้าสู่สมองของเหยาชิง
จิตสำนึกของเขาราวกับข้ามกาลอวกาศ ได้เห็นด้วยตาตัวเองว่ามนุษย์คนแรกถือกำเนิดจากธรรมชาติอย่างไร ได้เห็นว่าเผ่าพันธุ์หนึ่งฝ่าฟันเพื่อเอาตัวรอดอย่างยากลำบากท่ามกลางการกัดเซาะของกาลเวลา… เมื่อพวกเขาครั้งแรกลับกิ่งไม้ให้คมเป็นแหลม เมื่อพวกเขาครั้งแรกสลักรอยประหง่าน ๆ ลงบนก้อนหิน เมื่อพวกเขาครั้งแรกจุดไฟขึ้นหน้าปากถ้ำ เสียงฟ้าร้องกึกก้องก็ระเบิดขึ้นข้างหูของเหยาชิง!
นับจากวินาทีนั้น รากฐานของอารยธรรมมนุษย์ก็หยั่งรากลึกลงในกระแสเวลาอันเชี่ยวกราก ชายขอบของสายธารแห่งกาลเวลาพัดผ่านแก้มของเหยาชิง เขาเห็นกลางวันกลางคืนเป็นแสงเงาที่ลอดผ่านช่องว่างระหว่างใบไม้ไหวพลิ้ว ส่องวูบวาบอย่างบ้าคลั่ง อารยธรรมมนุษย์ถูกก่อสร้างทับซ้อนขึ้นอย่างรวดเร็วในหน่วยเป็นพันปี
สัญลักษณ์ยิ่งมากขึ้นเรื่อย ๆ ถูกสลักจารึกลงบนก้อนหิน ชนเผ่าที่กระจัดกระจายดุจดาวเรียงหมากถักทอกันเป็นเมืองเกิดขึ้นริมฝั่งแม่น้ำ ผืนผ้าสีสันสดใสประดับกลุ่มชนอันครึกครื้น บางคนล้อมวงเต้นรำอย่างร่าเริงข้างกองไฟที่ก่อสูง บางคนทายาสมุนไพรลงบนบาดแผลที่เลือดไหลโชก บางคนเล่นสนุกคลายเครียดด้วยลูกเต๋าหินที่สลักรูกลมจำนวนต่างกัน…