ชายชราจูงมือหนุ่มน้อย ทั้งสองก้าวเท้าขึ้นบันไดขั้นถัดไปพร้อมกัน
ตึม——!!
เสียงร่ำไห้แห่งยุคมืดก้องกังวานอยู่ในหูทั้งสองคน
ปืนใหญ่ระเบิดราวฟ้า เพดานสูงสลายถล่ม ญาติมิตรในอดีตนับไม่ถ้วนจมสู่สระเลือด บรรยากาศฆ่าฟันและความสิ้นหวังซัดเข้าใส่ร่างทั้งสอง เหมือนคลื่นยักษ์แห่งยุคสมัยที่พวกมากลืนกินพวกเขาจนสิ้นซาก…
หนุ่มน้อยเติบโตขึ้น
จากเด็กน้อยเรี่ยวราง ทีละก้าว เขาเปลี่ยนแปลงกลายเป็นหนุ่มที่ยืนได้ด้วยตัวเอง ร่างสูงขึ้นเรื่อย ๆ สูงพอที่จะใช้ร่างกายที่สูงใหญ่แข็งแรงนี้ เปิดทางให้ตัวเขาและคนที่เขาแคร์ รอดพ้นจากกระแสมรณะของยุคมืด
ความหลงทางในดวงตาของหนุ่มน้อยลดน้อยลง แต่รอยแผลบนร่างกายกลับเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งในดวงตาเหลือไว้เพียงความมั่นคงที่หาที่เปรียบมิได้
"ยังกล้าก้าวต่อไปอีกไหม?" ชายชราถาม
"ก้าวสิ" หนุ่มพยักหน้าหนัก "ฉันต้องแข็งแกร่งขึ้น…เหมือนพี่สาวกับเขาคนนั้น"
ชายชรายิ้ม บนใบหน้าที่พร้อมด้วยริ้วรอยแห่งฟ้าฝน ยังพอเหลือร่องรอยความเป็นหนุ่มน้อยอยู่บ้าง เขาก้าวเท้าขึ้นพร้อมหนุ่มน้อย ขึ้นบันไดขั้นที่หก
ตึม——!!
……
"นายบอกอะไรนะ??!"
"ตอนที่พวกเราปลุกท่านโลกมนุษย์…แคปซูลไฮเบอร์เนชันได้รับความเสียหาย…ยาเอ็กซ์-113 ที่คอยรักษาการทำงานของชีวิตภายใต้อุณหภูมิต่ำ ไม่สามารถหมุนเวียนเข้าออกร่างกายด้วยวิธีปกติได้ โดยเฉพาะเมื่อท่านโลกมนุษย์สูญเสียสติไปแล้ว…ดังนั้น…