แดนโลกมนุษย์
สายลมหนาวพัดเม็ดกรวดทรายปลิวว่อนผ่านหมู่บ้านที่ว่างเปล่า ส่งเสียงครืนคราน
ร่างของเด็กหนุ่มผ้าคลุมชุดงิ้วเดินอย่างเชื่องช้าใต้ต้นไม้แห้งกิ่งกะโหลก ทุกก้าวที่ย่างลงบนแอ่งน้ำบนถนนหินชนวนสีเขียวก็ส่งระลอกคลื่นซ้อนกันเป็นวงกว้าง...หมู่บ้านชายขอบของแดนโลกมนุษย์แห่งนี้ เหลือเพียงเขาผู้เดียวที่ยังคงก้าวเดิน
ฝีเท้าของเขาช้ามาก ราวกับคนธรรมดาที่เดินเล่นอย่างสบายอารมณ์ ครั้งคราวยังหยุดยืนเด็ดใบไม้และหญ้าที่เหี่ยวแห้งสักหน่อย แวะยืนมองสายน้ำที่ไหลเอื่อย และก้อนเมฆที่ล่องลอยผ่านไปเป็นระยะ...
ตึม——!!!
พร้อมเสียงระเบิดก้องสะเทือนที่ดังมาจากวิถีเทพสีครามที่ทอดยาวเชื่อมต่อสุดขอบฟ้าไกลโพ้น คลื่นสะเทือนที่ตาเปล่ามองเห็นได้พาดผ่านท้องฟ้า
แต่เด็กหนุ่มผ้าคลุมชุดงิ้วกลับมิได้แม้แต่จะเหลือบมองตรงนั้น เพียงหยิบเกลียวใบไม้เหลืองเหี่ยวไว้ในนิ้ว แล้วก้าวเดินต่อไปอย่างเชื่องช้า...
แขนเสื้อกว้างปลิวไสวไปตามแรงลม
ครู่ใหญ่แล้ว
เสียงร้องแบบงิ้วที่ฟังดูเหมือนทั้งอาลัยและเสียดายดังก้องขึ้นเหนือหมู่บ้านร้างไร้ผู้คน
"ตื่นจากฝันมาพบว่าโลกมนุษย์ล้วนมายา หยั่งรู้ชีวิต~~เหมือนสุขสมภพ~~~"
......
ตึม——!!
"นี่...นี่มัน..."
ข้างกำแพงเมืองนครหลักหงเฉิน ดวงตาของมู่ฉางตงสถาปนิกหดแคบลงเล็กน้อย ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง!
เมื่อครู่นี้เอง เขารับรู้ได้ว่าเส้นทางวิถีเทพครามภายในกายสั่นสะเทือน ราวกับกำลังสัมพันธ์กับสิ่งใดสักอย่าง และในจังหวะที่เสียงระเบิดดังครั้งที่เก้าดังขึ้น เส้นทางภายในกายราวกับหลุดพ้นจากพันธนาการบางอย่าง พลังจิตพุ่งทะยานขึ้นอย่างก้าวกระโดด!