ในทันทีนั้นเอง หวงซู่เยว่ก็แข็งค้างอยู่ตรงนั้น
เธอจ้องมองประตูใหญ่ของตึกอุปรากรที่เปิดอ้าออกไกลๆ เหมือนคนฝันไม่รู้จบที่ยกมือขยี้ตา แล้วสีหน้าก็ปรากฏความตกใจ...
“ตึกจิงหง... ทำไมเปิดอีกแล้ว??”
ตามตรรกะแล้ว คนในตึกจิงหงตอนนี้ควรถอนกำลังไปที่เมืองหลิ่วกันหมดแล้ว ก่อนที่ขงเป่าเซิงกับพวกจะไป ย่อมไม่มีทางปล่อยให้ประตูตึกอุปรากรเปิดอ้าไว้ เมื่อเห็นตึกที่ประตูเปิดอยู่ตรงหน้า หัวใจของหวงซู่เยว่เลยเต้นวูบ...
ไม่ใช่เขากลับมาแล้วหรือ?
เงาร่างสีแดงผุดขึ้นในใจของหวงซู่เยว่ แต่ก็ถูกเธอกดลงอย่างรวดเร็ว หลังสั่งงานคนที่กำลังยุ่งอยู่ข้าง ๆ ไม่กี่คำ เธอก็วิ่งมุ่งตรงไปยังตึกจิงหง
“คุณหนูหวง?!”
“ขงเป่าเซิง!!!”
เมื่อเห็นเงาร่างของหนุ่มน้อยหลังประตูตึกชัดเจน ทั้งสองก็เผ่นเสียงพูดพร้อมกัน
“นายยังอยู่ที่นี่ได้ยังไง?” หวงซู่เยว่มองเข้าไปข้างในตึกอย่างตกใจ “หลี่ชิงซานล่อง?? เขาไม่พานายไปด้วยเหรอ?”
“คุณหลี่พาผมออกไปแล้วครับ แต่หลังจากนั้นก็เกิดเรื่องขึ้นบ้าง... สรุปก็คือมีแค่ผมที่กลับมา” ขงเป่าเซิงเหลือบมองขบวนรถที่กำลังยุ่งเหมือนกันข้างนอก “คุณหนูหวง แล้วทำไมคุณไม่ไปล่ะครับ?”
“ฉันก็กลับมาระหว่างทางเหมือนกัน... ไม่ใช่ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาคุยเรื่องนี้”
สีหน้าของหวงซู่เยว่เคร่งเครียดขึ้นทันที
“นายอยู่ที่นี่ต่อไม่ได้แล้ว ตอนนี้ข้างนอกอันตรายมาก! ไม่ไกลจากที่นี่มีที่หลบภัยใต้ดินอยู่แห่งหนึ่ง ฉันจะให้คนพานายไปทันที”