“คุณหนู ยังใส่มันอยู่อีกเหรอครับ” เบาะหลังรถ ฉวนชูมองกำไลทองคำที่ข้อมือของหญิงสาวแล้วถอดใจถอดหายใจยาว
“……ค่ะ”
หวงซู่เยว่ก้มหน้าต่ำ ปลายนิ้วเกลี่ยไปมาเบา ๆ ที่ผิวกำไล
หวงซู่เยว่ขายกลุ่มทุนตระกูลหวงไป ขายเครื่องประดับและเครื่องเพชรทั้งหมดของตัวเองไป แต่กลับเก็บกำไลเส้นนี้ไว้เพียงชิ้นเดียว……ไม่ใช่เพราะมันมีมูลค่าสูงหรอก แต่เพราะมันมีความหมายพิเศษสำหรับหวงซู่เยว่
“คุณหนู……ท่านผู้ใหญ่ท่านนั้น ไม่มีวันกลับมาอีกแล้วครับ”
“ฉันรู้”
“จริง ๆ ถ้าคุณหนูไม่เลือกกลับมา อาจจะได้จากไปพร้อมกับเขาก็ได้นะครับ”
“แต่ก็ยังมีเรื่องบางอย่างที่สำคัญกว่า……ใช่ไหมคะ” หวงซู่เยว่ขบริมฝีปากเบา ๆ การปะทะกับสามกลุ่มทุนใหญ่เมื่อครู่ทำให้เธออ่อนล้ายิ่ง เธอพิงพาดกับเบาะหลังรถแล้วพูดเบา ๆ ว่า
“ฉันชอบเขาจริง ๆ หน้าตาดี ขับร้องก็ไพเราะ แม้ภายนอกจะดูเย็นชา แต่จริงใจดีเหลือเกิน……ผู้ชายแบบนี้ สาวคนไหนกันที่จะไม่สะดุดใจ? ถ้า……ถ้าให้ฉันเลือกคู่แต่งงานที่ใช่ ใช้ชีวิตที่เหลือด้วยกัน ฉันก็ต้องเลือกเขาแน่ ๆ
แต่ลุงฉวนครับ คุณก็รู้จักฉันดี ฉันไม่ใช่คนแบบที่จะเอาแต่ไล่ตามความรัก ทิ้งทุกอย่างแล้วหมั่นไส้น้ำตาตัวเองอยู่ทุกวันแบบนั้นหรอก……เขาคือราชทูตพิเศษ เขามีหน้าที่ของเขาที่ต้องทำ ส่วนฉันก็ไม่อยากทิ้งตัวเอง กลายเป็นแค่สิ่งประกอบของใครสักคน……
บางที นี่อาจจะคือพรหมลิขิตที่ให้พบแต่ไม่ให้สมปรารถนาก็เป็นได้ค่ะ”