เจี่ยนฉางเซิงคิดมาตลอดว่าการกลับชาติมาเกิดเป็นแค่ความคิดนามธรรม ไม่คิดว่ามันจะเป็นการเคลื่อนไหวในเชิงรูปธรรม แถมยังเป็นการเคลื่อนไหวรุนแรงเข้มข้นซะอีก
โลกหมุนวนไปมาต่อหน้าต่อตา เศียรที่ฟกช้ำดำเขียวของเจี่ยนฉางเซิงเต็มไปด้วยก้อนเนื้อโป่ง ความรู้สึกที่ฝ้าฟางอยู่แล้วพอถูกกระแทกต่ออีกไม่กี่ครั้ง ก็หมดสติลงอีกครั้ง… แล้ววนซ้ำอยู่อย่างนั้น ตื่น สลบ แล้วก็ตื่นอีก
จนมาถึงช่วงเวลาหนึ่ง เจี่ยนฉางเซิงโดนกระเด้งจนตัวเกือบหลุดออกจากรถเกวียน ความคิดหนึ่งจึงลอยขึ้นมาช้า ๆ ในสมอง…
“ไม่ใช่นี่…”
“ฉันเหมือนจะยังไม่ตายไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมถึงกลับชาติได้??”
เจี่ยนฉางเซิงอ้าปากค้าง เขาสะดุ้งยกมือสองข้างขึ้นเกาะขอบรถเกวียน ฝืนทรงตัวขึ้นทีละนิดท่ามกลางการกระเด้นสะเทือน…
ตรงหน้าเขา เงาร่างหนึ่งในชุดงิ้วสีแดงชาดคุ้นตา กำลังลากด้ามจับของรถลาก ลากกระชากไปบนพื้นขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่ออย่างบ้าคลั่งเหมือนระบายความแค้น ตรงหน้ามีพื้นเรียบอยู่แต่ไม่ยอมเดิน ต้องเลือกทางที่ขรุขระและสั่นสะเทือนที่สุด สองแขนแกว่งขึ้นลงแรง ๆ ตามจังหวะการสั่น เหมือนคนผัดกระทะ
เจี่ยนฉางเซิง: ???
“ไม่ใช่… โพแดง แกบ้าไปแล้วหรือไง??!” เจี่ยนฉางเซิงเห็นเช่นนั้นก็กลั้นไม่ได้ ด่าออกมาเต็มปาก “นี่ฉันก็ว่าทำไมสั่นขนาดนี้ แกจะมาผัดกับข้าวกับฉันหรือไง? โครงกระดูกฉันเกือบโดนแกเขย่าแตกเป็นเสี่ยง ๆ แล้ว!!”
“เฉินหลิง” ที่ห่มชุดงิ้วสีแดงชาด เงยหน้ามองเขากลับมาเย็นชา: