“ร่างมนุษย์”นั้นดิ้นรนอยู่กับที่อย่างคลุ้มคลั่ง แต่กุญแจมือกระดาษขาวทั้งสี่ใบกลับดูเหมือนจะรัดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ……
มันจ้องดุดันไปที่อาจารย์ แล้วร่างกายก็เปลี่ยนแปลงต่อหน้าต่อตา ผิวสีดำสนิทของเงานั้นเริ่มฉายประกายราวผิวหนังมนุษย์ ดวงตาสีแดงชาดจางหายไป และปรากฏขึ้นแทนที่ด้วยใบหน้ามนุษย์ที่มีมิติชัดเจนทีละส่วน……
นั่นคือใบหน้าของเฉินหลิง!
“อาจารย์……” เสียงนั้นฟังดูลำบากไม่ชัด ราวกับเส้นเสียงยังซ่อมแซมไม่เสร็จสมบูรณ์
ภายในไม่กี่วินาที “ร่างมนุษย์”เดิมก็หายไปโดยสิ้นเชิง และเฉินหลิงผู้สวมชุดงิ้วสีแดงชาดกลับสวมกุญแจมือกระดาษขาวทั้งสี่ใบ ยืนงง ๆ อยู่บนพื้นดินร่องเหว มองซ้ายมองขวารอบตัว
“อาจารย์!” เขามองไปที่อาจารย์ ดวงตาเต็มไปด้วยความงงงวย “อาจารย์……ที่นี่ที่ไหน? ทำไมฉันถึงอยู่ตรงนี้?”
“ของในมือฉันนี่มันอะไร?”
อาจารย์มองภาพตรงหน้าอย่างเงียบงัน แววตาเย็นลงเรื่อย ๆ
“อาจารย์……กระดาษพวกนี้รัดฉันจนเจ็บแสบ ช่วยคลายให้หน่อยได้ไหม?”
“หยุดแสร้งได้แล้ว” อาจารย์พูดเสียงต่ำ “เธอไม่ใช่ศิษย์ฉัน……เธอคือใคร?”
“อาจารย์พูดอะไรนะ ฉันคือเฉินหลิงสิ ฉันคือเหล่าลิ่ว!”
“เธอไม่ใช่เขา”
“ฉันคือเฉินหลิงจริง ๆ! อาจารย์ ขอร้องช่วยฉันด้วย……กระดาษพวกนี้รัดฉันจนแสบทรวง ฉันรู้สึกเหมือนจะหายใจไม่ออกแล้ว……พี่ใหญ่ล่ะ? ถ้าอาจารย์ไม่ช่วย ฉันจะไปขอให้พี่ใหญ่ช่วย!”
เส้นเลือดที่ลำคอของ“เฉินหลิง”พุ่งตึงทีละเส้น ทั้งใบหน้าเกรียมจนเขียวคล้ำ ราวกับหายใจไม่ออกจริง ๆ