อาจารย์ชักมือขึ้นอย่างไร้อิดโอย สะบัดในความว่างเปล่าหนึ่งครั้ง ไพ่ป๊อกใบหนึ่งร่วงลงมาปราจีนที่ปลายนิ้ว
บนหน้าไพ่เป็นภาพร่างหนึ่งที่สวมชุดงิ้วสีแดง ใบหน้าของเขาพร่าเลือนไม่ชัด ยืนอยู่กลางเวทีโดยกางสองมือออก ไพ่ป๊อกนับไม่ถ้วนโปรยปรายลงมาจากฟ้า ราวกับการเปิดการแสดงอันยิ่งใหญ่ท่ามกลางแสงไฟสุดอลังการ
นี่คือไพ่[โจ๊กเกอร์]สีแดง
ทันทีที่เห็นใบไพ่นี้ สีหน้าของเจี่ยนฉางเซิงก็แข็งค้างทันตาเห็น
เขาอ้ำๆ อึ้งๆ อยู่นานกว่าสิบวินาที ก่อนจะมองเด็กหนุ่มในชุดงิ้วด้วยความเชื่อไม่ได้ แล้วเอ่ยถามอย่างสั่นเทา
“พี่ชายเด็ก……ไม่ใช่……ประ……ประธาน……ไม่สิ เถ้าแก่? ก็ไม่ใช่……แล้วแบบนั้น……ระ……ราชันย์แดง! ท่านราชันย์แดง……” เจี่ยนฉางเซิงพูดตะกุกตะกัก สมองเหมือนลัดวงจร เขาเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังพูดเรื่องอะไร
“ผมขออธิบาย……ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น……”
เจี่ยนฉางเซิงแทบจะร้องไห้ออกมา
ในฐานะมือใหม่ของสมาคมสนธยา ครั้งแรกที่ได้พบหัวหน้าองค์กร กลับเรียกเขาต่อหน้าคนอื่นว่า “เด็กน้อย”…… เรื่องนี้ถ้าหลุดออกไป เขาโดนหัวใจแดง 9 ล้อได้ตลอดชีวิตแน่
ตอนนี้เจี่ยนฉางเซิงก็ตั้งสติได้แล้ว ที่นี่คือแดนเทา และสภาพของเฉินหลิงเห็นได้ชัดว่ายังไม่หลุดพ้นจากสภาวะ “วันดับโลกา” ในเวลาเดียวกัน ผู้ที่จะต่อสู้กระชากกับ “วันดับโลกา” ได้ตรงนี้ คงมีแค่ราชันย์แดงเท่านั้น
“เสี่ยวเจี่ยนใช่ไหม?” อาจารย์โบกมือ ดูเหมือนจะไม่ใส่ใจเรื่องนั้นเลย
“ไปลากรถเข็นคันนั้นมา แล้วเดินตามฉันมา”
“……ครับ! ท่านราชันย์แดง!”
เจี่ยนฉางเซิงไม่พูดพร่ำ เดินมุ่งไปยังรถเข็นที่ถูกทิ้งไว้ไกลออกไป ระหว่างทางคลื่นสังหารสุดน่าขนลุกหนึ่งสายก็ล็อกเป้าเขาไว้ นั่นก็คือ “เฉินหลิง”…… แต่พอสายตาอันเต็มไปด้วยแรงกดดันของอาจารย์ตกมาที่ตัวเขา “เฉินหลิง” กัดฟันอยู่นาน ก็ยังแค่แค่นเสียงหึ ไม่ลงมือกับเจี่ยนฉางเซิง