เฉินหลิงหันศีรษะไปมองแปดดอกจิกอย่างรวดเร็ว
"หัวหน้าของพวกแกชื่ออะไร"
แปดดอกจิกอึ้งไปชั่วขณะ "เอ่… ไม่รู้จริง ๆ นับตั้งแต่ฟู่เชิงฮุ่ยถือกำเนิดขึ้นมา ทุกคนก็เรียกเขาแค่ว่า 'หัวหน้า' เท่านั้น"
"งั้นเขากับจวิ้นหงเฉินมีความสัมพันธ์แบบไหน เป็นพี่น้องกันหรือเปล่า"
"…อ๊ะ?"
แปดดอกจิกหน้าเลอะเทอมึนงง ทำให้เฉินหลิงรู้ว่าก่อนหน้านี้อีกฝ่ายไม่ได้โกหกตัวเอง ต่อให้เป็นหัวหน้าคนนี้ โลกภายนอกก็รู้จักเขาเพียงน้อยนิด… แต่จริง ๆ แล้วในใจของเฉินหลิงก็มีคำตอบอยู่แล้ว
มาจากก่อนมหาวิบัติ เฝ้าปกป้องจวิ้นหงเฉิน แถมวิถีเทพของเขายังเกี่ยวข้องกับภาพงานปักอีกด้วย… เอาแบบนี้ จะเป็นใครได้อีกล่ะนอกจากเหยาชิง?
แต่เฉินหลิงก็ยังจินตนาการไม่ออก ว่าคนธรรมดาเพียงคนเดียวในพิพิธภัณฑ์ในวันนั้น เด็กหนุ่มที่เคยโกรธแค้นความอ่อนแอของตัวเอง กลับกลายเป็นยอดอัจฉริยะแห่งวิถีเทพชิงในยุคนี้ได้เสียได้
เขารอดจากมหาวิบัติมาได้อย่างไร? แล้วมาถึงวันนี้ได้เพราะอะไร?
สามร้อยกว่าปีที่ผ่านมา เขาเจอะเจออะไรมาบ้างกันแน่?
คำถามทีละข้อสองข้อพาดผ่านในหัวของเฉินหลิง เขาก้มมองภาพงานปักในมือ ความรู้สึกภายในยังคงไม่อาจสงบลงได้
"สงครามแดนครั้งนี้ หัวหน้าของพวกแกน่าจะลงมาด้วยสินะ"
"ถ้าเรื่องนี้เกี่ยวพันถึงจวิ้นอู๋จี ศาลาที่สองก็น่าจะปลุกเขาขึ้นมา" แปดดอกจิกพึมพำอย่างครุ่นคิด "แต่ได้ยินมาว่าสภาพของหัวหน้าค่อนข้างพิเศษ การตื่นขึ้นต้องใช้เวลา… ไม่แน่ใจว่าจะทันหรือเปล่า"