“……ยังไงนะ?”
“ก็หมายความตามตัวอักษร” แปดดอกจิกพูดเรียบ ๆ “สิ่งที่พวกเรากำลังเห็นตอนนี้ ต่างหากคือ ‘โลกมนุษย์’ ที่แท้จริง”
สายตาของเฉินหลิงกวาดไปรอบ ๆ ดวงตาที่ประสบเห็นเต็มไปด้วยความร้างว่างและพังทลาย ถึงกับเงียบงันยิ่งกว่าพิภพแสงออโรร่าบนแผ่นน้ำแข็งเหนือสุด เสียดายที่ไม่ว่ามองยังไงก็ไม่อาจเชื่อมโยงที่นี่กับเมืองเล็กริมน้ำทางใต้เมื่อครู่ได้เลย……ชั่วขณะหนึ่ง เฉินหลิงรู้สึกเลื่อนลอยไปเอง
“เป็นไปได้ยังไง?” หลิ่วชิงเยียนส่ายหน้าทันที “ฉันโตมาที่นี่ตั้งแต่เด็ก ที่นี่เมื่อก่อนไม่ใช่แบบนี้”
“สิ่งที่พวกเธอเห็น เป็นเพียงภาพลวงตาที่เหล่าสถาปนิกแต่งแต้มเอาไว้”
“……ภาพลวงตา?”
แม้จะเป็นชาวเมืองหลิ่วโดยกำเนิดอย่างหลิ่วชิงเยียน ก็ยังรับคำอธิบายนี้ไม่ได้
“มันคือสี” ฉู่มู่หยุนลุกขึ้นยืนอย่างช้า ๆ ปลายนิ้วบีบคลึงของเหลวข้นสีสันจัดจ้านก้อนนั้น “นกที่ร่วงหล่นลงมาเมื่อกี้ ภายในลำตัวไม่มีอวัยวะของสิ่งมีชีวิตเลยสักนิด……พวกมันเป็นของปลอมจริง ๆ”
“ไม่ใช่แค่นก……ดอกไม้ หญ้า ต้นไม้ในแดนโลกมนุษย์……ต้นไม้ใบหญ้าทุกอย่างที่ตาเปล่ามองเห็น ล้วนถูกแต่งแต้มเอาไว้ทั้งหมด แม้แต่ท้องฟ้าก็เช่นกัน” แปดดอกจิกหยิบใบไม้เหลืองเหี่ยวที่กินเนื้อเปื่อยแล้วหนึ่งใบ โยนลงพื้น
“นี่ต่างหาก คือรูปลักษณ์ที่แท้จริงของพวกมัน”
“นายหมายความว่า แดนเจียงหนานที่พวกเราเห็นในโลกมนุษย์ มันปลอมทั้งหมด!?” เจี่ยนฉางเซิงกางตาโตด้วยความเชื่อไม่ได้ “ดอกพีช ต้นหลิว สะพานเล็กน้ำไหล……วาดขึ้นมาทั้งหมดเหรอ? เป็นไปได้ยังไง!”