ลู่สวนอึ้งค้างไปทั้งตัว
เขาเคยคิดภาพว่าเฉินหลิงจะขออะไรก็ได้ทุกรูปแบบ แต่ไม่คิดเลยว่า "รางวัล" ที่อีกฝ่ายต้องการจะเป็นคำถามแบบนี้……
"เอ่อ……" ลู่สวนลังเลอยู่นานถึงสิบวินาที กว่าจะทำใจพูดออกมาได้
"ผู้กำกับเฉิน คำถามนี้……ผม……ผมไม่รู้จะตอบยังไงดีจริง ๆ"
เฉินหลิงเห็นท่าทีนั้นก็ได้แต่ถอนใจ
จริงอยู่……คำถามนี้มันเป็นนามธรรมเกินไปสำหรับคนธรรมดา เหมือนจะไปคว้าคนสักคนมาแล้วถามว่า ถ้าชาติหน้าเธอเกิดเป็นผู้นำดาวอังคาร เธอจะใช้ความชำนาญของตัวเองสร้างดาวอังคารให้เป็นจักรวรรดิในฝันแบบไหน?
เว้นแต่จะทำแบบครั้งที่คุยกับซูจือเวย คือเอาคำถามมาทำให้จับต้องได้โดยตรง แต่ตอนนี้เฉินหลิงไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับแดนอำนาจของลู่สวน จึงไม่มีทางถามคำถามที่เฉพาะเจาะจงได้
เฉินหลิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยอีกครั้ง
"งั้น……ถ้าคุณไม่ว่าอะไร ฉันขอดูอดีตของคุณแค่เสี้ยวหนึ่งได้ไหม"
[วาดแก้มชาด]ของเฉินหลิง มอบพลังให้ดวงตาของเขามองทะลุบทละครแห่งชีวิตของผู้คน เหมือนตอนที่เห็นอดีตของเหยาชิง ถ้าเขาอยาก ก็มองเห็นอดีตของลู่สวนในวันนี้ได้เช่นกัน
ลู่สวนฟังแล้วดูจะลังเลอยู่บ้าง แต่สุดท้ายก็พยักหน้า
"ได้ ไม่เป็นไร"
เฉินหลิงหลับตาลง เมื่อเปิดขึ้นอีกครั้ง หางตาทั้งสองข้างก็เปื้อนแดงชาดขึ้นมา
ดวงตาคู่นั้นมองตรงเข้าไปในดวงตาของลู่สวน วินาทีถัดมา สีแดงปริศนาวาบผ่านขึ้นมา ลู่สวนรู้สึกปวดแสบที่สมอง แล้วก็หลุดลอยเข้าสู่ภวังค์ชั่วขณะ!