“พวกดาวข้างบนน่ะ คือดวงดาวจริง ๆ เหรอ”
“อันนี้เรียกว่ากลุ่มดาวหมีใหญ่เจ็ดดวง” ชายชราชี้ไปที่ดวงดาวแต่ละดวงบนฟ้าแล้วอธิบายอย่างใจเย็น “รูปร่างมันเหมือนทัพพี ถ้านับจากด้านหน้าสุด ดวงแรกเรียกว่าเทียนชู… ดวงนี้เรียกว่าเทียนเสวียน แล้วก็เทียนจี เทียนฉวน อวี้เหิง ไคหยาง เหยากวาง…”
เทียนชู…
เมื่อได้ยินสองคำนี้ เฉินหลิงเหมือนนึกอะไรบางอย่างออก สายตาทิ่มเข้าหาเด็กหนุ่มอย่างลู่สวนทันที!
เด็กหนุ่มลู่สวนกระพริบตาปริบ ๆ เหมือนกำลังพยายามนึกถึงอะไรบางอย่าง
“แต่… ฉันไม่เห็นมันอยู่บนฟ้าเลยนะ”
“พวกมันไม่ได้อยู่แบบนั้นตลอด จะเปลี่ยนทิศทางตามฤดูกาล… แต่มีวิธีง่าย ๆ อยู่อย่างหนึ่ง ก็คือหาดาวเทียนชูให้เจอ”
“ดาวเทียนชู?”
“ดาวเหนือ นายน่าจะรู้จักว่าเป็นดวงไหนใช่ไหม? ดาวเหนือเป็นตัวแทนของเทพผู้ครองฟ้า ในสมัยโบราณหมายถึงอำนาจสูงสุด และไม่ว่าฤดูกาลจะเปลี่ยนแปลงอย่างไร ดาวเทียนชูก็คือดวงที่อยู่ใกล้ดาวเหนือที่สุดในบรรดาเจ็ดดวง เจอมันเมื่อไร ก็จะหาตำแหน่งดาวที่เหลือเจอทั้งหมด”
สายตาของเด็กหนุ่มลู่สวนจ้องมั่นไปที่ดาวเทียนชู แล้วตอบรับเบา ๆ
“ไม่นึกเลย ว่านายจะสนใจเรื่องดาราศาสตร์” ชายชรามองสีหน้าของเขาแล้วเอ่ยด้วยความแปลกใจ
“ดาราศาสตร์คืออะไร” เด็กหนุ่มถามอย่างงงงวย
“…ก็คือ การดูดาว”
ชายชราจูงมือเขา ก้าวขึ้นบันไดทีละขั้น ตรงไปที่สุดทางของชั้นสองโรงเรียนกำพร้า แล้วค่อย ๆ เปิดประตูบานใหญ่ออก