ตึม!
เนื้อเลือดสาปแชะแตกกระจายกลางอากาศ ชุดงิ้วสีแดงใหญ่ที่ราวกับฝันร้ายปะปนไปกับฝนสีเลือด ร่วงหล่นไร้เรี่ยวแรงลงบนคลื่นเลือดมหาสมุทร
เมื่อเห็นภาพนี้ คาร์ดินัลแดงที่แห้งผากจนผิวหนังเหมือนหุ้มกระดูกก็ยืนตั้งไข่อยู่กับที่หลายวินาที ก่อนจะล้มลงนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง ดวงตาเลื่อนลอยมองขึ้นฟ้า เหมือนยังไม่หลุดพ้นจากเงาสยองเมื่อสักครู่
ฝนเลือดโปรยปราย โลกตกอยู่ในความเงียบงันราวกับความตายในชั่วขณะนั้น
“…ตายแล้วเหรอ?” ดอกเหมยเจที่ยืนอยู่ไกล ๆ เห็นภาพนี้ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
“ยังไม่ตาย” เจี่ยนฉางเซิงยักไหล่อย่างใจเย็น “จับตาดูนะ ไม่เกินสิบกว่าวินาที มันจะกลับมาทันที”
“คนแตกเป็นชิ้น ๆ ไปแล้ว มันจะยังมีชีวิตได้ยังไง?”
“รู้หรือเปล่าว่าหกโพแดงมีค่าแค่ไหน? ตายก็ดี มีชีวิตก็ดี ล้วนเป็นแค่เอฟเฟกต์รายการ…”
ดอกเหมยเจมองไปยังที่ไกลอย่างครึ่งเชื่อครึ่งสงสัย เหมือนกำลังรอคอยอะไรบางอย่าง
……
“ปีศาจตัวนั้น…ในที่สุดก็ตายแล้วเหรอ?”
“มันเป็นใครกันแน่?”
“ไม่รู้ แต่บิชอปทั้งสองของลัทธิเจียงเทียนดูท่าทางจะกลัวมันมาก…ถ้าไม่มีมัน พิธีกรรมอาจดึง ‘วันดับโลกา’ มาจริง ๆ”
“งั้นมันเป็นฝ่ายศัตรูหรือฝ่ายเรากันแน่?”
“คนตายไปแล้ว เป็นศัตรูหรือเป็นมิตรยังสำคัญอีกเหรอ?”
“……”
สมาชิกกองภาพฝูเชิงฮุ่ยที่รีบมาถึงที่เกิดเหตุหลายคนช่วยเหลือเพื่อนร่วมกลุ่มที่ยังมีลมหายใจอยู่ในแอ่งเลือด ขณะเดียวกันก็แอบเหลือบมองไปยังทิศทางที่เฉินหลิงระเบิดแตกเมื่อครู่เป็นระยะ ๆ ด้วยความหวาดผวาค้างอยู่ในใจ
“ท่าน คาร์ดินัลตัวนั้นยังไม่ตาย จะเอาเป็นคนเป็นหรือจัดการซะเลย?” สมาชิกฝูเชิงฮุ่ยคนหนึ่งเดินมาที่ตัวหยางมู่เฉวียน ชี้ไปยังคาร์ดินัลแดงที่ห่างออกไปซึ่งลมหายใจกำลังจะขาด ตอนนี้มีสมาชิกสองคนกำลังเดินเข้าไปใกล้ทางนั้น