เฉินหลิงมีสติดีดี อย่างน้อยก็ตอนนี้
ก่อนที่ร่างจะถูกเบียดจนแทบระเบิด เฉินหลิงอยู่ในสภาพลอยค้างมืดฟูมาตลอด สัญชาตญาณของร่างกายเอาชนะเหตุผลไปได้เกือบทั้งหมด เหมือนตอนที่มันกินไก่ย่างแบบไม่อั้นในโกดังนั่นแหละ
เฉินหลิงเองก็ไม่รู้ว่าความอยากแบบนี้ผุดขึ้นมาจากไหน แต่ลมหายใจของดาวแดงช่างเป็นของบำรุงชั้นเลิศสำหรับเขาจริง ๆ พอถูกเบียดจนแทบระเบิดครั้งหนึ่งแล้ว ร่างกายเขากลับแกร่งกว่าเดิม พลังแผ่ซ่านอยู่ในทุกกล้ามเนื้อ ราวภูเขาไฟนับสิบที่กำลังรอวันปะทุ
ไม่เท่านั้น พลังจิตในสมองก็เต็มเปี่ยมเป็นครั้งแรกในชีวิต ถึงขั้นรู้สึกเหมือนจะล้นออกมาริม ๆ
ตอนที่เฉินหลิงฟื้นคืนชีพ ลมหายใจของดาวแดงที่ล่องลอยอยู่ในอากาศถูกมันกลืนกินไปเกือบหมด ความเป็นคนกลับคืนมา แต่ในสายตาของมัน พระคาร์ดินัลผู้เป็นฝ่ายเดียวที่ยังหายใจและยังคายลมหายใจของดาวแดงออกมา ช่างเหมือนขนมหวานชั้นเลิศที่เหลือทิ้งไว้หลังอิ่มหนำ — ของกำนัลไว้ให้มันลิ้มรส
ยังไงซะพระคาร์ดินัลคนนี้ก็ต้องตายอยู่แล้ว ก่อนตายสนองความอยากเล็ก ๆ ของเขาสักหน่อย คงไม่ใช่คำขอที่เกินเลยอะไรนัก…แน่นอน เฉินหลิงไม่สนใจหัวใจอะไรหรอก เขาแค่อยากได้เศษลมหายใจดาวแดงชิ้นสุดท้ายในกายบิชอปเท่านั้น
"แต่ว่า…นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?" เฉินหลิงพึมพำกับตัวเอง
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เฉินหลิงสัมผัสดาวแดง ในบันทึกยุคสมัยตอนนั้น เขาเคยเห็นชิ้นส่วนดาวแดงใหญ่โตกว่านี้นับพันนับหมื่นเท่า แต่ก็ไม่เคยรู้สึกถูกล่อลวงแม้แต่นิดเดียว พอลมหายใจของดาวแดงแทงเข้าร่าง ก็ไม่มีความรู้สึกอิ่มและเต็มเปี่ยมแบบตอนนี้