เฉินหลิงมือเปียกไปทั้งอัน
เขาก้มลงมอบรรจุอีกครั้ง เด็กสาวยังโอบกอดเขาแน่น กำไลทองคำประปรายเลือดส่ายไหวในสายลม…เมฆหมอกไหลผ่านข้างกายทั้งสอง ทั้งโลกเงียบงันไร้เสียงใด
การก้มลงมองครั้งนี้ เขาไม่เห็นรอยแดงระเรื่อบนแก้มของเด็กสาว ไม่เห็นสายตาที่เคยพลิกผันเจ้าเล่ห์อีกต่อไป…
เหลือเพียงใบหน้าซีดขาว ที่ฝังแน่นอยู่ในอ้อมอกของเขา
หวงซู่เยว่ไม่ขยับอีกแล้ว
เลือกราวเม็ดฝนโปรยจากฟ้าเวหา เสื้อคลุมชุดงิ้วและสองมือของเฉินหลิงจมอยู่ในสีเลือด เด็กสาวไม่เหลือแม้แต่ลมหายใจดวงสุดท้าย ร่างกายค่อย ๆ เย็นชืดลง…
ทุกอย่างมาเร็วเกินไป จนเฉินหลิงไม่ทันตั้งตัว เด็กสาวที่เมื่อครู่ยังทะเลาะเบาะแว้งกับเขา พูดจบประโยคสุดท้ายแล้วก็เงียบสนิทตลอดกาล ราวกับกองไฟชีวิตที่นางรวบรวมไว้ช่วงสุดท้าย ได้ลอยระฟ้าดับสูญในชั่ววูบ ระเบิดแสงสว่างจนถึงที่สุด
เมฆดำมืดราวน้ำหมึกพัดผ่านข้างชุดแดง ใต้เท้าเขาคือนครที่ควันไฟม้วนลุก และกำแพงเมืองที่พังพินาศจากไฟสงคราม…
หวงซู่เยว่สุดท้าย ก็ไม่อาจจากไปจากนครหลักหงเฉิน
"ฉันยอมใช้ทั้งชีวิตเพื่อชดใช้ให้นาย"
ท่ามกลางความเงียบงันราวหลุมศพ ประโยคนั้นยังคงดังก้องราวเสียงฟ้าร้อง ก้องอยู่ในหูของเฉินหลิง
เขาอุ้มร่างเย็นชืดนั้นไว้ แล้วก็หยุดฝีเท้า…
เฉินหลิงในขณะนี้มึนงง ความคิดอันเด็ดขาดเฉียบแหลมของเขาถูกประโยคเดียวทุบพังแตกกระจาย เขามองหวงซู่เยว่ในอ้อมอกอย่างเซ็นงั้น เหมือนหุ่นยนต์ที่อัลกอริทึมพังลง เคลื่อนไหวไม่ติดแม้แต่นิด
นานเท่าไรไม่รู้ ความคิดหนึ่งจึงค่อย ๆ ผุดขึ้นในจิต ราวกับหน้าต่างแจ้งเตือนสาเหตุข้อผิดพลาดหลังโปรแกรมล่ม—