ฉู่มู่หยุนกลับมาแล้ว
ตั้งแต่เจี่ยนฉางเซิงส่งจดหมายขอความช่วยเหลือมาจนถึงตอนนี้ ใช้เวลาไปนานพอสมควร แต่ถ้าไม่นับเวลาขนส่งของตัวจดหมายเอง เวลาที่ฉู่มู่หยุนได้เห็นจดหมายจริง ๆ คือหลังจากนั้นอีกหลายวัน… จากนั้นเขาก็เก็บข้าวของเสร็จ ขึ้นรถไฟของแดน ต่อรถไฟผ่านแดนถึงสามแห่งติดต่อกัน กว่าจะเดินทางมาถึงหงเฉินได้
ไม่ใช่แค่เจี่ยนฉางเซิง สมาชิกสมาคมสนธยาคนอื่น ๆ ที่อยู่ในที่นั้นเมื่อเห็นฉู่มู่หยุนแบกไป๋เย่มาด้วย ต่างจับตาเป็นประกายด้วยความดีใจ
"ท่านพี่ฉู่! ในที่สุดก็มาสักที!"
"ถ้าไม่ใช่นายลายมือเขียนแบบนั้น ให้ฉันหาโรงละครตั้งนาน ฉันก็คงมาเร็วกว่านี้" ฉู่มู่หยุนดันแว่นขึ้น แล้วมองเจี่ยนฉางเซิงด้วยแววตาเต็มไปด้วยความขยะแขยง
ถึงจะโดนฉู่มู่หยุนแหกปากใส่ตั้งแต่แรกเจอ แต่เจี่ยนฉางเซิงก็ยังยิ้มแป้นอยู่ดี เขามองไป๋เย่ที่หมดสติอยู่บนหลังของฉู่มู่หยุนแล้วถามขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจว่า
"ท่านพี่ไป๋เย่ยังไม่ตื่นอีกรึเปล่าครับ?"
"ฝันร้ายที่เกิดจากเวทมืดน่ะ ไม่ใช่ว่าจะล้างออกให้หมดจากได้ง่าย ๆ คนที่ลงมือกับเขาน่าจะเป็นระดับสูงสุดของขั้นเจ็ด แถมยังไม่ใช่คนเดียวด้วย"
"คุณหมายความว่า ท่านพี่ไป๋เย่โดนพวกขั้นเจ็ดล้อมตีในแดนอู๋จี้รึเปล่า… แล้วเขาจะตื่นไหมล่ะครับ?"
"ถ้าเป็นคนอื่น การล้างเวทมืดพวกนี้ทิ้งคงไม่ง่ายนัก" ฉู่มู่หยุนเหลือบมองไป๋เย่ที่นอนหมดสติบนหลังตัวเองแล้วพูดเรื่อย ๆ "แต่พวกนายดวงดี ไปหาฉันมาได้"