ตอน 683 เหล่า [K]
เฉินหลิงเข้าใจแล้ว
ตั้งแต่แรกแล้ว อาจารย์ก็ได้ชี้ทางสถานการณ์ของเขาออกมาแล้ว……เขามั่วไปกับบทบาท "ผู้ชม" มากเกินไป จนลืมไปว่าตัวเองไม่ใช่ "ผู้ชม" แต่เป็น "มนุษย์" ที่ยืนอยู่บนเวที!
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ เขาได้แทนตัวเองเข้าไปในมุมมองของ "ผู้ชม" มองทุกอย่างด้วยสายตา "ตัดสิน" ที่วางตัวเป็นคนนอก
เขาสนใจแต่ "จุดจบ" สนใจแต่การรีสตาร์ทโลก ขอแค่ได้จุดจบนั้นมา ความยุ่งยากทั้งหลายที่ผ่านมาระหว่างทาง หรือเรื่องนอกคาดการณ์ต่าง ๆ ล้วนทำให้เขารำคาญ……เขาไล่ตามความมีประสิทธิภาพและเหตุผลอย่างเกือบจะเป็นโรค สนใจแค่ว่าเรื่องเดินหน้าได้ราบรื่นหรือไม่ ไม่สามารถเอาใจช่วยเหลือตัวละครเหล่านั้นได้เลย
คนนี้ทำแบบนั้นไปทำไม? ถ้าไม่ทำเรื่องโง่ ๆ นั่น มันไม่ได้เดินหน้าเร็วกว่านี้เหรอ?
อีกคนนั่นมันน่ารำคาญจริง ๆ ให้ไปทางตะวันออกเฉยไปทางตะวันตก ถ้าฟังคำอย่างซื่อสัตย์ มันไม่ได้จบแบบปลอดภัยแล้วเหรอ?
เฉินหลิงกอดหัวตัวเองอย่างเจ็บปวด เขาตระหนักแล้วว่าปัญหาอยู่ตรงไหน……เมื่อเขาแทนตัวเองเป็น "ผู้ชม" ย่อมดึงตัวออกห่างจากโลกโดยธรรมชาติ เขากำลังก้าวจากบนเวทีลงมาใต้เวทีทีละก้าว กลายเป็นคนดูหน้าจอ ดังนั้นเมื่อ "ตัวละคร" เหล่านั้นมองเห็นเขา ใบหน้าของเขาจึงเลือนราง……
สิ่งที่กั้นระหว่างเขากับ "เวที" ก็คือกำแพงด้านที่สี่!
"คุณสมบัติของ 'มนุษย์'……ฉันมี!" เฉินหลิงราวกับนึกอะไรขึ้นได้ ดวงตาเปล่งประกายวาบ "สิ่งที่อาจารย์มอบให้ฉัน สิ่งที่ไม่ซ้ำใคร"
เขาลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว สีแดงอมส้มค่อย ๆ ผุดขึ้นที่หางตา!