เสียฝาบานยืดยาดดังขึ้นช้า ๆ
ร่างในชุดแดงเดินออกมาจากเรือนร้างโดดเดี่ยวเพียงลำพัง……
แม้ย่าจะพยายามรั้งไว้สักเพียงใด เฉินหลิงก็ไม่ได้อยู่ต่อที่บ้านหลี่ชิงซาน ไม่ได้เข้าไปพักในเรือนรอหลี่ชิงซานกลับมา……เขารู้ดีว่าตอนนี้สถานการณ์ของนครหลักหงเฉินเป็นเช่นไร เมื่อหลี่ชิงซานเลือกที่จะกลับไปแล้ว ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะได้ออกมาอีก
หรือไม่ก็ อาจไม่มีวันได้ออกมาอีกตลอดไป
เฉินหลิงขมวดคิ้วแน่น เขาไม่เข้าใจ หลี่ชิงซานเพียงแค่ขั้นสอง เดินทางไปเจอศัตรูสมาคมเวทมนตร์สักคนก็เอาชีวิตไม่รอด……กลับไปเสี่ยงอันตรายขนาดนั้น มันมีความหมายอะไร? คนขั้นสองอย่างเขา จะเปลี่ยนสถานการณ์สงครามของทั้งโลกมนุษย์ได้จริงหรือ??
หลี่ชิงซานไปแล้ว ขงเป่าเซิงคงกลับนครหลักไปด้วย และถึงตอนนี้หวงซู่เยว่ก็ยังไม่มา……ทั้งตึกจิงหง ไม่มีใครเลือกมาหลบภัยที่เมืองหลิ่วเลย นอกจากตัวเขาเอง
สายฝนปรอย ๆ กระเด็นใส่ไหล่ของเฉินหลิง เพียงก้าวพ้นประตูใหญ่ เขาก็เหมือนสัมผัสได้ถึงบางอย่าง จึงหันไปมองข้าง ๆ
ริมประตูบ้านของหลี่ชิงซาน มีเงาคนหนึ่งกำลังแอบแหงนหน้าโผล่มาอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ เหมือนแอบฟังอยู่ พอจู่ ๆ เห็นเขาออกมา สองคนสบตากัน บรรยากาศก็อึดอัดขึ้นมาทันที……
"โพดำ นายมาทำอะไรตรงนี้?" เฉินหลิงถามเสียงต่ำ
"โอ๋……ฉันเนี่ยะ ว่าแต่……" เจี่ยนฉางเซิงเกาหัวไปมา พลางทำท่ามองซ้ายขวารอบตัว "ฉันห้องน้ำ หาไม่เจอ……ไม่รู้ทำไมเดินหลงมาถึงแห่งนี้"