เมื่อได้เห็นด้วยตาตัวเองถึงการ "หันหลังให้กัน" ระหว่างโพแดงกับโพดำ ซุนปู้เหมียนก็เริ่มตกใจ ร่างถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว... ภาพคำวิจารณ์ของเจี่ยนฉางเซิงที่มีต่อเฉินหลิงก็ลอยขึ้นมาในหัวโดยอัตโนมัติ
"ลึกลับ คดโกง ไร้น้ำใจ โหดเหี้ยม บ้าคลั่ง ชอบหลอกคน ชอบเล่นกับความรู้สึกของคนอื่น และสร้างความสุขของตัวเองบนความทุกข์ของผู้อื่น..."
เส้นเลือดที่ขมับซุนปู้เหมียนกระตุกไม่หยุด
เฉินหลิงยืนตรงหน้าเขา ดวงตาจ้องมองใบหน้านั้นที่สวมแว่นกันแดดกลมๆ เล็กๆ คิ้วขมวดเล็กน้อย...
"ฉันเคยเจอนายที่ไหนมาก่อนหรือเปล่า?"
นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินหลิงได้เห็นซุนปู้เหมียนในระยะใกล้ แต่ทันทีที่เห็นใบหน้านั้น ความรู้สึกคุ้นเคยก็พลุ่งขึ้นในใจ
ซุนปู้เหมียนคิดไว้หลายทาง อาทิ เฉินหลิงจะไม่พูดพล่ามทีเดียวดึงดาบออกมาฟัน หรือไม่ก็เหวี่ยงเขาลงใต้ดินเหมือนเจี่ยนฉางเซิง เพราะภายใต้คำบรรยายของเจี่ยนฉางเซิง ปีศาจเฉินถูกทำให้กลายเป็นปีศาจจนสนิท คนบ้าคลั่งแบบนี้ทำอะไรที่ไร้มนุษยธรรมได้ไม่น่าแปลกใจเลย
แต่เขาไม่คิดว่าประโยคแรกที่เฉินหลิงพูดกับเขาจะปกติขนาดนี้... หรือจะพูดว่า ปกติแบบสัมพัทธ์ก็ได้
"......ไม่ได้เจอ" ซุนปู้เหมียนส่ายหัว "ฉันไม่จำได้ว่าเคยมีส่วนเกี่ยวข้องกับนาย"
"......อ้อ ฉันนึกได้แล้ว"
เฉินหลิงคิดเพียงครู่เดียวก็นึกออกว่าความรู้สึกคุ้นเคยนั้นมาจากไหน เขาเคยเห็นรูปถ่ายของเซี่ยวชุนผิงหนึ่งใบในไฟล์บันทึกยุคสมัย เป็นภาพถ่ายคู่กับเด็กหนุ่มสิงโตคนหนึ่ง แม้ชุดของเด็กหนุ่มคนนั้นจะไม่ตรงกับซุนปู้เหมียนตรงหน้าเลย แต่แว่นกันแดดกับลักษณะใบหน้าแทบเหมือนกันเป๊ะ!